Mijn missie: verbinding & positiviteit

Mijn missie: verbinding & positiviteit

Het is alweer bijna 2 jaar geleden dat ik met Gouderdom ben gestart. Een idee wat zeker niet van de een op de andere dag ontstond, maar wat langzaamaan in mij groeide totdat ik besloot dat ik er ook echt wat mee moest doen. De aanleiding die het uiteindelijke zetje voor mijn beslissing vormde was eigenlijk het jaarlijkse Nieuwjaarsdiner bij ons thuis. 

In januari organiseer ik namelijk altijd een speciaal diner voor 65-plussers bij ons thuis. We nodigen dan oudere buurtbewoners uit voor wie de decembermaand misschien wat lang kan duren en voor wie de donkere dagen echt donker zijn. Onze gasten komen bij ons thuis eten. Er zijn vrienden, er is iemand die muziek komt maken, er is heerlijk eten en ondertussen rennen de kinderen rond in pyjama. Iedereen zit met elkaar aan tafel en geniet van het contact, jong en oud.

Tijdens die avond gebeurt er altijd iets magisch. Ik zie verbinding tussen verschillende generaties en er komen bijzondere verhalen naar boven. We lachen, dansen en er worden nieuwe vriendschappen gesloten. Op zulke momenten zie ik hoe bijzonder de verhalen, anecdotes en wijsheden van ouderen zijn en hoe waardevol het is dat verschillende generaties met elkaar in gesprek gaan. 

Ik besloot dat het niet alleen bij een diner kon blijven en dat ik iets met/voor ouderen wilde doen. Iets dat voor verbinding zou zorgen en hen het podium zou geven wat ze verdienen. En dat werd Gouderdom: het platform voor ouderen dat verbindt op een creatieve en positieve manier. 

Ik ben er ontzettend trots op alle samenwerkingen die we zijn aangegaan en wat we samen allemaal hebben neergezet. We hebben een bruisende community in de vorm van een facebookgroep. Er zijn honderden Gouderdom-leden die elke maand met een glimlach een verrassing in hun brievenbus vinden. En er zijn nog allerlei verschillende projecten, zoals de ‘Ontmoetingen in het Rijksmuseum’ en ‘Het podium’, een speciale matineevoorstelling gericht op ontmoeting met een hapje en drankje. Maar daarnaast zit er nog van alles in het vat!

Een ding staat vast: het is dankbaar werk en ik ben ontzettend blij dat ik met Gouderdom ben gestart. Mijn doel is nog steeds hetzelfde. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het wereldbeeld over ouderen aan vervanging toe is. In mijn ogen zijn de oudere generaties een bron van kracht, waarde en wijsheid, waar ze nu te veel ‘achter de spreekwoordelijke geraniums’ worden geplaatst. Er is zoveel meer ruimte voor verbinding en positiviteit dat ik daar mijn missie van heb gemaakt. Ik wil ‘ouderdom’ vieren en kijken naar wat wél mogelijk is. En daar staat Gouderdom voor. 

Dat is mijn ‘waarom’ en ben heel blij dat ik daarmee – met vallen en opstaan – aan de slag mag! Want Gouderdom is nooit af en er is nog steeds te veel eenzaamheid onder ouderen, en helaas heeft Corona die sociale isolatie alleen nog maar verergerd. 

Samen komen we er wel. Stukje bij beetje en juist door met elkaar te blijven praten. En ondertussen blijf ik doorgaan met Gouderdom, het verbinden van generaties en het organiseren van initiatieven voor ouderen. De glimlach aan het eind van een mooi theaterstuk, de mooie verhalen die worden gedeeld op onze facebookpagina en de nieuwe vriendschappen die ontstaan na een dagje in het Rijks. Dat is waar ik het voor doe. 

Vier het leven!

Vier het leven!

Wat gaat de tijd toch snel! Je knippert met je ogen en er is weer een jaar voorbij. Vooral als ik naar mijn kinderen kijk blijft het me verbazen. De ene dag zaten ze nog in de luiers en voor je het weet ben je bezig met middelbare scholen! 

Ik hoor dit ook veel om me heen van vrienden: de tijd lijkt sneller voorbij te gaan dan ooit. Het schijnt zo te zijn dat de tijd sneller lijkt te gaan naarmate je ouder wordt. Als je jonger bent, hebben je hersenen meer tijd nodig om de informatie te verwerken. Periodes met veel herinneringen lijken altijd veel langer te duren, waardoor het verleden voor het gevoel van een ouder iemand heel lang duurde, terwijl de huidige tijd voorbij lijkt te flitsen. Daarom lijkt het voor ouders met opgroeiende kinderen ook zo ontzettend snel te gaan. Er zijn zoveel mijlpalen, zoveel bijzondere momenten en zoveel nieuwe stappen die zij in hun jonge leven nemen. 

In plaats van altijd maar door te razen is het volgens mij belangrijk om regelmatig stil te staan bij het leven. Sterker nog: ik denk dat we het leven zoveel mogelijk moeten vieren. Op de meest onbenullige kleine geluksmomenten, maar zeker ook op de momenten van grote mijlpalen. 

Voor mij is ouder worden echt een cadeau. We krijgen namelijk genoeg op ons bordje in ons leven, dus laten we extra stil staan bij de mooie momenten.

Voor ons gezin zit er binnenkort overigens ook weer een mijlpaal aan te komen, want mijn vriend Bas is binnekort jarig en gaat het op een bijzondere manier vieren!

Wij ontmoetten elkaar zo’n 14 jaar geleden tijdens een blind date die was opgezet door een gezamenlijke vriend. Hoewel zo’n date met iemand natuurlijk altijd heel spannend is (want wat als je elkaar niks te vertellen hebt?) was het een groot succes. We hebben de hele avond aan een stuk door gepraat en gelachen en we eindigden in zo’n lekkere foute kroeg in Amsterdam. Het voelde meteen goed. Drie jaar daarna werd onze dochter Yfke geboren (nu 10) en vijf jaar daarna onze zoon Dax (nu net 6).  

Samen hebben we al veel mee gemaakt en het was niet altijd even makkelijk. Daarom nu ook het moment voor een feestje! Voor Bas zijn verjaardag gaan met het hele gezin in een hele leuke chambre d’hôtes zitten en hebben ook zijn vier beste vrienden en vriendinnen uitgenodigd. Een leuke groep mensen waarvan we sommigen al heel lang kennen en anderen wat korter. Ik kijk hier ontzettend naar uit en kan al bijna net zo veel genieten van de voorpret. 

Het wordt een moment om samen met ons gezin en beste vrienden te lachen, te eten en te drinken en herinneringen op te halen. En niet te vergeten: het is ook weer een moment om nieuwe herinneringen maken, waar we later weer met veel plezier op terug gaan kijken. 

Liefs, Babette 

Stilte

Stilte

Door: Ilse (42) I Een paar jaar geleden (voor corona tijd) zat ik in Amsterdam op een druk terras. Het was lekker weer, mensen waren aan het praten en lachen, bedienden renden heen en weer. Fietsers auto’s en scooters reden kris kras door elkaar over de grachten en het was geen moment stil.

Het was 4 mei, herdenkingsdag. Voor mij een belangrijk moment. Een moment van van respect en dankbaarheid. Ik koester ook de 2 minuten stilte. De mensen om mij heen leken daar echter weinig mee te hebben. Richting de 2000 uur werd het iets stiller, maar nog niet noemenswaardig. Maar 2 minuten voor 2000 uur gebeurde er iets wat ik nooit zal vergeten. Midden in die drukke stad, net voor het tafeltje waar ik in stilte zat, stopte een jonge pizza bezorger. Hij zette de motor van zijn brommer uit, nam zijn helm af en boog zijn hoofd. Zo bleef hij staan, die 2 minuten lang. En ook het terras werd stil. Het was een moment van verbinding. Ik krijg er nog tranen van in mijn ogen. Dat we niet vergeten.

Jodiumtabletten & Batman

Jodiumtabletten & Batman

Ik ben mijn focus een beetje kwijt. Volgens mij heb ik wat meer tijd nodig om met mijn bewustzijn in de nieuwe tijd te landen die nu is ontstaan. Nadat ik net een beetje was gewend aan leven en werken in een pandemie lijk ik nu te moeten wennen aan leven en werken in een cocktail van COVID-19, een klimaatramp en een oorlog.

De dreiging die uitgaat van een slecht mens met beschikking over kernwapens gaat mij niet in de koude kleren zitten. Een van de droevige maar ook boeiende kanten van mijn vak is dat ik de laatste jaren heb gezien hoe grote maatschappelijke thema’s zich vertalen naar de gevolgen voor mensen in mijn spreekkamer. COVID-19 ligt misschien voor de hand maar de angst die mensen kunnen ervaren bij de klimaatcrisis en nu ook de oorlog, leiden vaak tot een toename van al bestaande angst of somberheidsklachten. 

Ik voel dat zelf ook. Je doet je ogen open, je bent in de ochtendstilte heel even man, dan vader, dan onderweg naar je werk en daar begint op de radio de context waarin je leeft weer helder te worden. Daar verlies ik dan gelijk mijn focus en gaat mijn stresslevel toch een beetje omhoog. 

Vandaag stond ik in de dorpsapotheek om medicijnen voor mij en mijn gezin te halen. Ik raakte in gesprek met de apothekersassistente die zich verbaasde over alle verzoeken voor jodiumtabletten. Ik moest oprecht even schakelen maar langzaam ging het mij dagen dat steeds meer mensen uit angst dit middel in huis willen hebben om in geval van een kernramp hun schildklier te kunnen beschermen tegen de gevolgen van een dergelijke ramp. Zo dichtbij had ik het liever allemaal nog even niet gevoeld.

Zelf ga ik deze pillen niet bestellen, maar heb wel besloten dat mijn kinderen de komende maanden iets mogen wat ze normaal niet mogen. Namelijk elke maand een tijdschrift kopen met een klein legospeeltje erbij. Het thema van de komende maanden is ‘superhelden’. We hebben Batman in ieder geval vast in huis. En dat voelt toch wel lekker veilig.

Het Gouderdom Podium

Het Gouderdom Podium

Het Gouderdomjaar is goed begonnen. Zo hadden wij al ons ontzettend gezellige nieuwjaarsdiner in de vorm van een tas vol liefde en is er vanaf maart in samenwerking met het Rijksmuseum een geheel verzorgde rondleiding voor ouderen om kunst te bekijken en nieuwe sociale contacten op te doen.


Maar er is nog iets anders en daar wil ik u vandaag graag wat meer over vertellen. Wij hebben ook een theaterevenement genaamd Het Gouderdom podium, een initiatief dat niet uit de lucht komt vallen. Ik namelijk altijd al iets bijzonders met theater gehad. 

Dit betekent theater voor mij

Ik houd van theater. Het gevoel van een avondje uit, het rode pluche en de verwachtingsvolle spanning onder toeschouwers en acteurs voordat een voorstelling begint. Het hangt voelbaar in de lucht. Eerst een drankje in de foyer, dan allemaal je plek zoeken en nog wat over koetjes en kalfjes praten waardoor een soort monotoon geroezemoes opstijgt uit de zaal. Totdat het licht uitgaat, het stil wordt en de voorstelling waar je voor gekomen bent begint. Heerlijk! 

Wat mij daarbij ook altijd opvalt, is dat je opeens onderdeel bent van een ‘publiek’, een groep mensen die allemaal voor hetzelfde gekomen zijn en hetzelfde meemaken gedurende een of twee uur. Dat creëert gek genoeg altijd wel een band. Ik vraag me bijvoorbeeld (tijdens de voorstelling) vaak of de mensen om mij heen hetzelfde meemaken. Hoe zouden zij het ervaren? Hebben zij hetzelfde gezien als ik, of vielen andere dingen op? 

En terwijl ik daarover zit te mijmeren en van de voorstelling geniet, valt voor ik het weet alweer het doek. De voorstelling is afgelopen. Maar dat betekent nog niet dat de theaterbeleving voorbij is! Want nu volgt voor mij weer een ander belangrijk onderdeel: het napraten. En dat vind ik bijna minstens zo leuk als de voorstelling zelf. Want bij dat napraten – daar ontstaat contact! Dat is het moment dat je jouw beleving van de voorstelling uitwisselt, nieuwe mensen leert kennen en zo’n gezamenlijke ervaring nog eens goed laat bezinken. 

Een gevoel van verbondenheid

Zo’n volledige theaterervaring en het gevoel van verbondenheid is exact wat ik wil neerzetten met Gouderdom podium. Ik vind namelijk dat zoiets voor iedereen makkelijk toegankelijk zou moeten zijn, voor jong en oud. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat het voor ouderen niet alleen een gelegenheid is om weer eens ouderwets te genieten van een mooie voorstelling en goede muziek, maar ook een kans om in contact met elkaar te komen. Iets waar juist nu meer dan ooit behoefte aan is.

Kleinschalig en iedereen is welkom 

Gouderdom podium is daarom een speciaal avondje of middagje uit voor senioren. Soms kan dit een film zijn, dan weer een voorstelling, lezing of een mooi concert. De eerstvolgende editie vindt plaats in theater de speeldoos in Baarn. Het wordt een mooie middag met live muziek van Music Care. Zij treden op met de muzikale voorstelling Ranja met een Rietje en laten die avond allerlei nostalgische liedjes voorbijkomen. 

Daarna, en dit is uiteraard een onderdeel dat ik er heel graag in wilde hebben, komt het gedeelte waarin we gaan napraten onder het genot van een hapje en een drankje. Volgens mij is dat een geweldige manier voor mensen om sociale contacten op de doen. Dus ik kijk hier persoonlijk ontzettend naar uit. 

De hulp van mensen om mij heen

Het neerzetten van zo’n evenement heeft nogal wat voeten in de aarde. Maar het staat! Ik ben zo dankbaar voor alle lieve mensen om mij heen die in dit idee geloven en zien wat ik zien. Zonder organisaties zoals PIT Baarn en EenzaamheidBaarn had ik het niet gekund. En ook niet zonder hulp uit mijn persoonlijke kring zoals mijn lieve stiefmoeder. Zij is hoofd flyeren, weet daar de beste locaties voor en is onvermoeibaar als het gaat om ‘nog een rondje flyeren’. Dat soort steun en enthousiasme doet me goed en het helpt ook enorm. We hebben nu al meer aanmeldingen dan verwacht. 

Het belooft een fantastische middag te worden en is hopelijk de start van nog veel meer op nog vele andere plekken dan Baarn alleen. 

Liefs, Babette.