Het Podium’ in Theater de Speeldoos BAARN

Het Podium’ in Theater de Speeldoos BAARN

Woensdag 10 juli I Het Podium
Bij het Gouderdom Podium kunt u genieten van een middagje uit in het theater en daarbij tegelijkertijd nieuwe contacten opdoen. Meld u hier aan!

Podium Gouderdom is een “avondje uit” voor senioren. Om de maand vindt een editie plaats, steeds met een andere programmering: een mooie voorstelling of film, een inspirerende lezing of een bijzonder muziekstuk. Geen late avondshow, maar gewoon gezellig ‘s middags van 1500 uur – 1700 uur met een hapje en drankje. 

Entertainment en nieuwe sociale contacten

Elke editie van het Podium Gouderdom zal uit twee delen bestaan: het eerste uur is entertainment. We bekijken dan een mooie voorstelling of een stuk uit een film, luisteren naar een inspirerende lezing of genieten van een bijzonder muziekstuk. Het tweede deel is bedoeld om na te praten, nieuwe sociale contacten op te doen en ervaringen uit te wisselen. En dat doen we aan de hand van leuke vragen of stellingen. En alles natuurlijk onder het genot van een hapje en een drankje.

Agenda:

Woensdag 10 juli: TBC

Informatie & contact

Waar: Theater de Speeldoos, Rembrandtlaan 35, 3741 TA Baarn

Kaartjes: 10 euro, inclusief drankjes en een hapje. Bij binnenkomst vragen we u af te rekenen. 

Helaas accepteren we geen groepsreserveringen.


Heeft u vragen? Neem dan contact op via babette@gouderdom.nl of 0641097251 

Allemaal samen het nieuwe jaar in

Allemaal samen het nieuwe jaar in

Maar liever niet in je eentje

Door: Marika Smits I Het is woensdag 28 december. Buiten is het grauw en somber. Deze week tussen Kerst en Oud&Nieuw is voor mij altijd een tijd om stil te staan bij wat was, wat is, en wat nog komen gaat. Een tijd van bezinning.

De zon staat ver van ons af op haar laagst. De donkerste week van het jaar, als doodtij tussen eb en vloed. Pas na 3 januari gaan de dagen weer lengen en wordt het elke dag stil-aan wat vroeger licht. 

DONKERE DAGEN OP WEG NAAR HET LICHT

Ik zie deze dagen als een adempauze in het ritme van ons dagelijks bestaan. Ik  heb dat al jong ervaren, en dat zal voor mij altijd zo blijven. De hele maand december is voor velen van ons een tijd van hollen en regelen, van Sinterklaas tot na Nieuwjaarsdag plannen en organiseren, van boodschappen doen, van nieuwe kleren en cadeaus kopen. In ruil daarvoor beleven we – als het goed is – ook veel gezellig samenzijn met dierbare vrienden en familie, en vooral ook daar doen we het voor. Maar in het algemeen zijn we wel blij als het weer voorbij is, ook als we met warme herinneringen terugblikken op een geslaagde feestmaand. 

We hebben het gehad, we zijn er weer doorheen, en nemen ons voor om het komende jaar vol vertrouwen tegemoet te zien, wat niet altijd zo eenvoudig is. Zeker de laatste jaren maken we ons steeds meer zorgen om onze gezondheid en de toekomst van Moeder Aarde. Om oorlog, rampspoed, pandemie, armoede en ongelijkheid. Veel van wat ver van ons bed leek, is dichterbij gekomen, maar we moeten ermee leven en er het beste van maken. Leren leven met meer onzekerheden dan voorheen. En dat moeten we samen doen zonder de ogen ervoor te sluiten.

SAMEN IS MEER DAN 1 + 1

Alleen zijn, weet ik uit ervaring, kan gezond en heilzaam zijn. Van tijd tot tijd hebben we dat nodig, allemaal. Wie bang is om alleen te zijn, is in feite door dat gevoel van angst alleen al eenzaam. Leren niet bang te zijn, gewoon leren vragen wat je nodig hebt aan wie dan ook. Anderzijds die angst voor eenzaamheid te zien in een ander en te geven wat die ander nodig heeft. 

Een gevoel van eenzaamheid kunnen we allemaal van tijd tot tijd ervaren, als we er maar de weg weer uit weten te vinden. Even niet-alleen zijn door gezelschap te zoeken, helpt maar tijdelijk, als afleider. Het is ook belangrijk om in het alleen-zijn te leren samen te zijn met jezelf. Echt goede vrienden met jezelf te zijn. Dat is een belangrijke bron van kracht die moed vereist. Het klinkt misschien soft, maar het is de harde werkelijkheid.

Een gevoel van samen maakt ons sterker. En wie alleen leeft hoeft niet altijd alleen of eenzaam te zijn. Dat weten we wel, maar het is niet voor iedereen vanzelfsprekend om dat gevoel van “samen” te vragen of te geven aan een ander. Maar dat kun je leren, over-en-weer. Laten we daar samen sterk in zijn.

EEN TOEVALLIGE ONTMOETING

Een week geleden stond ik midden in de Laanstraat met iemand te praten. Op afstand zag ik in mijn ooghoek een oude dame die me vaag bekend voorkwam. Ze stond naar me te kijken, Toen ik doorliep, stapte ze op me af en vroeg of ik misschien de vriendin van A. was. Nee dus, ik zou niet weten… We praatten wat door, en opeens riep ze uit: “Kom, nu we elkaar toch spreken, laten we samen aan de koffie gaan!”, en ze sleurde me resoluut bij Boot naar binnen.  

Bij de cappuccino hadden we elkaar verrassend te vertellen. Ze bleek dicht bij mij te wonen, en ik herinnerde me idat we elkaar ooit waren tegengekomen, jaren geleden. Ik stond toen de tuin voor haar appartement te bewonderen, en zij had het gesprek geopend. Ze vond, zei ze, dat mijn haar beter geknipt was dan dat van haar. Het was zomaar een ontmoeting op straat geweest. En nu ineens hadden we zo veel te bespreken! Nu ik haar ken, zal ik haar zeker vaker ontmoeten. 

GEWOON EROPAF!

Dat heb ik de laatste jaren geleerd. Veel eropuit in je eentje zonder eenzaam te zijn, dat is de kunst. Kijk mensen onderweg vriendelijk aan en groet ze. En zeg gewoon bijvoorbeeld: “Wat een mooie jas heeft u aan!” tegen een dame. Of “Wat is dat een grote hond,” tegen een heer met hond. Of tegen een heel klein meisje in een roze tutuutje:”Jij wordt vast wel danseres!”

Als je dit een tijdje regelmatig doet, ontdek je dat er heel veel mensen om je heen leven die je goed gezind zijn, en die het leuk vinden om je tegen te komen. Zomaar met een groet, of door een echt gesprekje met je aan te knopen. Okee, er zijn narrige types die niet reageren. Maar bedenk dan dat die zich waarschijnlijk niet happy voelen. Gewoon maar even zo laten. 

Als ik me alleen voel en weiger om me eenzaam te voelen, ga ik op stap. Ik ontmoet dan altijd wel anderen die de moeite waard zijn. Daar word ik blij van, en die anderen meestal ook. Ik heb zo al heel wat mensen om me heen leren kennen.

GEWOON DOEN, ZOU IK ZEGGEN!!!

Aap noot mies in 50+

Aap noot mies in 50+

Dol op verhalen? Dol op papier? Babette van der Veen (Abcoude) en
Marloes Luijken (Baarn) wel! Zij maakten samen voor Gouderdom de
Aap Noot Mies-kalender. Deze kalender bevat 12 bijzondere en openhartige verhalen van bekende en minder bekende 65-plussers. Deze verhalen zijn gebundeld op prachtig papier en moeten zorgen voor verbinding. Bovendien gaat van elke verkochte kalender één euro naar een evenement voor eenzame ouderen.

Lees verder (het hele artikel staat op pagina 30)

Zorgeloos leven, kan dat nog?

Zorgeloos leven, kan dat nog?

Bedreigingen, kansen, een uitdaging?

Door: Marika Smits I Okee, natuurlijk was het te heet voor mij. Anderen vonden het vooral een heel mooie zomer. Maar het waterpeil zakte, en dat was en is zorgelijk. Maar als we in zorgelijke gedachten blijven hangen, kwijnen we langzaam weg. Laten we er een uitdaging van maken om met elkaar het leven ook bij tegenslag de moeite waard te houden, genoeg om mentaal in balans te blijven.

Ik ben blij met september, blij met het licht dat langzaam herfstig wordt, blij met de frisheid, de witte wolken die door de blauwe lucht zeilen, en ook met de donkere lucht waaruit de regen soms fel neer gutst. Alles weer “normaal”. Er is een nieuw en fris seizoen vol kleine lichtpuntjes die zorgen voor blij makende mogelijkheden dicht bij huis  Hieronder wat recente mooie ervaringen die mij inspireren.

GOUDERDOM IN THEATER DE SPEELDOOS  “We zullen doorgaan…” zongen we mee met Kevin van den Berg en Manon Blauw. Dat was op woensdagmiddag 14 sept., tijdens het maandelijkse “ontmoetingstheater” voor senioren in De Speeldoos, georganiseerd door Gouderdom. Dit was de vierde ontmoetingsmiddag, en ik vond het echt een feestje. Kevin en Manon namen ons ongedwongen mee op reis door een flink repertoire van “gouwe ouwen”. Wie kon, zong mee, en ik vond het heerlijk. De meeste liedjes kende ik goed.  Frits Lambrechts, Boudewijn de Groot, Herman van Veen, Guus Meeuwis, en veel andere bekende Nederlandse zangers en liedjes passeerden de revue. 

Tegen het einde zong iedereen luidkeels de refreinen mee van Ramses Shaffy’s “We zullen doorgaan (tot we samen zijn)” en “Zing-vecht-huil-bid-lach-werk en bewonder (niet zonder ons)”.

We zongen allemaal eendrachtig mee, en daar gaat het om. Saamhorigheid, niet alleen als zangkoortje, maar ook in het dagelijks leven om samen, met elkaar, tegenslagen en tegenvallers het hoofd te bieden, en de lichtpuntjes te blijven zien. We besloten het zangfeestje met “Yesterday” van The Beatles. 

Na het zingen een drankje en een bitterballetje om na te praten. Dat lukte prima.

LICHTPUNTJES IN LOKAAL-O (Poorthuis): Ik heb de afgelopen tijd in Lokaal-O twee bijzondere bijeenkomsten bijgewoond. 

1  Lezing Hans Koot: “Hoezo oud?”

Op zondag 21 augustus nam Baarnaar Hans Koot (psycholoog) ons mee door het proces van ouder worden. Wat gebeurt er nu eigenlijk met ons lichaam en onze hersenen, met onze fysieke en psychische gezondheid? Wat verandert er en hoe komt dat? Hoe kunnen we zo goed en gezond mogelijk omgaan met die veranderingen? 

Ik vond de lezing helder en begrijpelijk. Aan de hand van Powerpoint-dia’s vertelde Hans ontspannen over wat ons allemaal boven het hoofd hangt, zonder er een drama van te maken. Steeds ouder worden we allemaal zolang we leven. 

Hans wees ons vooral ook op het belang van voldoende beweging, goede voeding en slaap. Maar ook op de noodzaak om onze denkgewoonten aan te passen en rekening te houden met individuele verschillen. Doe wat in je vermogen ligt, accepteer wat je niet kunt veranderen.

2  Een bijzondere film in Lokaal-O: Belfast

Ik had deze film gemist, en ontdekte tot mijn verrassing via de Nieuwsbrief van Lokaal-O dat daar de film woensdag 7 september zou worden vertoond. Wat een verrassing! Ik ben samen met een vriend gaan kijken. Ik heb een zwak voor Ierland, ook voor het Noorden. In de jaren 70 heb ik er drie zomers rondgefietst. 

De film speelt zich af in 1969 en gaat over een protestants gezin in Belfast dat leeft te midden van gewelddadige onlusten tussen protestanten en katholieken. Het is het aangrijpende, en ontroerende verhaal gezien door de ogen van het jongst zoontje Buddy. Omdat de vader weigert om onder druk van chantage mee te werken aan de gewelddadigheden aan protestantse kant, besluit het gezin te emigreren. 

Aan het eind van de film antwoordt de vader, op de vraag van de moeder, hoe het nu verder moet: “Met liefde en hoop komt alles goed”. Hij laat het geloof er maar even buiten, dat heeft namelijk tot dan toe bepaald niet geholpen. 

Toen ik 10 jaar later door Londonderry fietste, was de stad vergeven van Britse scherpschutters. De volgende dag werd Lord Mountbatten daar vlakbij met boot en al door de IRA opgeblazen. Net over de grens in Sligo vlogen de helicopters met de doden over ons heen. Heftig. 

DE LUXE VAN GENOEG

Dit boekje “laat zien dat juist schrappen tot meer voldoening kan leiden. Weg dus met die overvolle agenda, een huis vol troep, meer werk dan je lief is, eindeloos shoppen en voor de buis hangen. Dan merk je wat er echt toe doen.” Het gaat om “minder moeten en je leven vereenvoudigen”. 

(Uitgeverij Genoeg, Oss)

“Alles waar TE voor staat is niet okee. Behalve TEhuis en TEvreden,” zoals mijn moeder mij al vroeg leerde. Ik ben door mijn opvoeding ook niet zo heel erg van “te” maar het kan nog stukken minder. We leven in een moderne wereld vol valkuilen, en laten ons makkelijk verleiden tot van alles. We hamsteren niet alleen spullen, voedsel en drank, maar ook ervaringen, aanzien, en applaus. Daarover is in dit boekje veel herkenbaars te vinden. 

Elk hoofdstukje eindigt met een aantal opdrachten waardoor je, alleeen of in gesprek met bv. vrienden, ontdekt wat jou het meeste voldoening geeft. Het inspireert mij in elk geval om nieuwe keuzes te maken.  We zullen het toch met minder-minder-minder moeten doen, dat is duidelijk. Ik zie het maar als een uitdaging.

Boekentip: De olifantenfluisteraar

Boekentip: De olifantenfluisteraar

Ik ben dol op lezen, en ben dat eigenlijk altijd al geweest. Helaas kom ik er minder aan toe dan ik zou willen, maar de zomervakantie is voor mij altijd wel een moment om weer een mooi boek erbij te pakken. 

Afgelopen zomer las ik een boek dat veel indruk op me heeft gemaakt. Ik heb meerdere traantjes gelaten tijdens het lezen en ik ben niet de enige. Het boek waar ik het over heb, heet: ‘De olifantenfluisteraar. Het is geschreven door natuurbeschermer Lawrence Anthony, en is uitgekomen in 2009. Dus misschien dat u er al wel eens over hebt gehoord.

De olifantenfluisteraar vertelt het het waargebeurde verhaal van natuurbeschermer Lawrence en de komst van een kudde olifanten in zijn reservaat. Op een dag wordt hem namelijk gevraagd een kudde olifanten op te nemen op zijn stuk land. Het is niet vanzelfsprekend, want de kudde staat als agressief bekend, ontsnapt uit elk ander reservaat en laat telkens weer een spoor van vernieling achter. 

Toch besluit hij het te proberen. Dit is namelijk de laatste kans voor deze olifanten. Als Lawrence ze niet opneemt, worden ze allemaal afgemaakt. Lawrence stemt toe. Maar nog voordat ze overgeplaatst kunnen worden, breken de olifanten opnieuw uit. De matriarch van de kudde en haar kalf worden afgeschoten en de olifanten die overblijven worden alsnog naar zijn land getransporteerd. 

Na de traumatische gebeurtenis van de moord op hun matriarch en de overplaatsing naar weer een nieuw gebied, zijn ze bang, ontredderd en boos. Ze vertrouwen geen mens meer en hun nieuwe matriarch probeert elke avond opnieuw uit te breken met de groep. Lawrence wil dit koste wat kost voorkomen en gaat elke avond naar het hek om dit te voorkomen door op haar in te praten. En dat lukt! Want niet alleen weerhoudt hij ze op deze manier van een uitbraak, de olifanten beginnen steeds meer aan hem te wennen en gaan hem steeds meer vertrouwen. Zo ontstaat langzaamaan een bijzondere band tussen mens en dier. Terwijl Lawrence tijd doorbrengt met de olifanten, ontdekt hij dat hij veel van hen kan leren over het leven, loyaliteit, familiebanden en vrijheid. Hun trouw en verbondenheid maakt hem nederig.

Het verhaal van Lawrence en zijn olifanten heeft me op veel fronten geraakt. Het speelt in het decor van een reservaat met onvergetelijke personages en dieren, maar draait om belangrijke onderwerpen. Het gaat over de kracht van de natuur, onze onderlinge verbondenheid en over het feit dat we meer naar elkaar moeten luisteren. En dan bedoel ik: wij naar de dieren. Want we kunnen nog een hoop van ze leren. 

Wat mij verder raakte was de passie van Lawrence en de bevlogenheid waarmee hij die natuurreservaten beschermt. De manier waarop hij contact maakt met de olifanten is zo bijzonder en zo respectvol. En ook zijn doortastendheid ontroerde me. Avond aan avond stond hij weer aan dat hek, om contact te maken met deze getraumatiseerde dieren, wat hem dus uiteindelijk lukte. 

U merkt het al, ik kan dit boek iedereen aanraden. Het is goed geschreven, bevat humor, leest makkelijk weg en leert ons zoveel over de natuur en de wereld om ons heen. En ik ben niet de enige die zo enthousiast is, want dit boek heeft lovende kritieken gekregen en is inmiddels in 8 talen verschenen.

Lawrence is in 2012 is overleden aan een hartaanval. Toen de olifanten dit door hadden, vonden ze de weg naar zijn huis (zijn huis stond aan de rand van het reservaat). En daar hebben ze nog dagenlang staan rouwen en waken voor zijn huis. Hoe bijzonder is dat. We zijn allemaal met elkaar verbonden, dus laten we ook een beetje naar elkaar luisteren.