door Babette | mrt 15, 2021 | Alle, Op het leven!
Door: Babette van der Veen I In mijn vorige blog schreef ik al over geluk in verschillende landen. In landen waar mensen relatief gelukkig zijn, ligt de levensverwachting gemiddeld hoger. In Nederland zijn we relatief gelukkig en worden we ook relatief oud. Toch zijn er plekken die er op wereldniveau echt uitspringen en waar mensen nog ouder worden. Maar wat doen die mensen daar anders dan wij? Waarom worden zij ouder? En belangrijker nog: zijn ze ook echt gelukkiger?
Een van de plaatsen waar mensen het ‘oudst’ worden en in goede gezondheid blijven is het Japanse eiland Okinawa. En dan hebben we het over serieus oud. Op elke 100.000 inwoners zijn er gemiddeld 68 mensen die in de honderd zijn. Ter vergelijking: in Europa zijn dat er gemiddeld 17 per 100.000. Interessant! Hoe dan?
De zoektocht naar een heilige graal om gezond oud te worden is natuurlijk al eeuwenlang iets wat ons aanspreekt. Wetenschappers proberen al tientallen jaren te ontrafelen hoe het kan dat de mensen uit Okinawa zo (gezond) oud worden. Er zijn een aantal verklaringen voor gevonden. Een van de verklaringen is hun dieet, leefstijl en gemeenschapszin. De eilanders eten gemiddeld veel vis, groente, zoete aardappels (in plaats van rijst) en weinig bewerkt voedsel. Ook wordt er op Okinawa gemiddeld weinig gerookt en zijn de gemeenschappen hecht zodat mensen tot op hoge leeftijd betrokken blijven bij de maatschappij. Bovendien werkte een groot deel van hen in de visserij en agricultuur. Zo waren dus hun hele leven ‘actief’ en buiten.
Een andere mogelijke verklaring voor het hoge percentage krasse ouderen komt weer uit een hele andere hoek. De oudere inwoners bleven namelijk na hun pensioen niet achter de geraniums zitten maar hielden een doel in hun leven. Iets waarvoor ze elke dag hun bed uit wilden komen: hun Ikigai, een combinatie van de Japanse woorden iki (leven) en gai (waarde). Letterlijk dus op zoek blijven gaan naar datgene wat je leven waarde geeft. En dat is blijkbaar iets wat je ‘jong’ houdt. En daar ligt volgens mij de heilige graal.
Als ik om me heen kijk zie ik ook best wat ‘jonge’ ouderen. Deze ouderen zijn ondernemend, willen altijd nog ontdekken en groeien en ze gaan (als het kan) de hort op. Kortom: ze hebben veel fijne dingen die hen motiveren om actief te blijven. Dit kan familie zijn, leuke clubs waar ze lid van zijn, een studie die ze toch nog op latere leeftijd zijn gaan volgen, vrijwilligerswerk of een hobby waar ze blij van worden. En omdat die actieve manier van leven daar de norm is, is het ongebruikelijk dat oudere mensen daar achter de geraniums (lotusbloemen?) blijven zitten. Het komt erop neer dat het leven een stuk leuker is als je er een waardevolle invulling aan geeft. Met de dingen die je fijn en belangrijk vindt. Dat geldt overigens voor jong en oud.
In Japan wisten ze dat al: ‘Ikigai’ is belangrijk! En ik vind het dan ook leuk om over wat Ikigai voor mij betekent regelmatig wat te delen bij ‘Op de mat’. Wie weet helpt dat me er ook zo naar te leven 🙂
Liefs, Babette
door Babette | mrt 8, 2021 | Alle, Welbeschouwd
Door: Thom Asvaer I Ik heb me nooit zo gerealiseerd dat er veel woorden zijn die voor twee-erlei uitleg vatbaar zijn. U wel? Neem nu dit kopje: KIEZEN! Aan de ene kant is het een aanzienlijke mondvulling, aan de andere kant is het keuzes maken. Wat er op een gegeven moment mee bedoeld wordt, hangt af van (zoals we dat met een mooi woord noemen): de context. Dat is eigenlijk gewoon begrijpen wat er met dat woord bedoeld wordt, door de zin er om heen goed te lezen.
Ja, er zijn er nogal wat van dat soort woorden. Zo voor de vuist weg: arm, vers, meter, atlas, leer etc. Misschien een aardig nieuw gezelschapsspel tijdens deze Corona-crisis? Om te kijken (en tellen) hoeveel woorden je kunt noemen met een dubbele (laat staan een driedubbele) betekenis? Ga er maar aan staan! Lijkt me wel een redelijk tijdrovende bezigheid.
Tja, zult u zeggen, hoe kwam ik nu op het kopje KIEZEN? Daar begon ik mijn column eigenlijk mee. Wel, door het simpele gegeven (nou simpel…) van de keus die men in Den Haag zou moeten maken om de tweede-kamer verkiezingen ivm Corona wel of niet uit te stellen. Dus later, of wel op 17 Maart, de officiële dag. Dat zou dus kiezen worden en dat blijkt niet eenvoudig gezien het gekwetter daarover. Want voor elke partij liggen de belangen net weer even anders. De ene partij heeft nu de wind mee en wil daar wel van profiteren en scoren, de andere moet nog wat ‘aanvaringen laten uitdeuken’ dus wil wel even uitstel. Kortom, allen hebben zo hun argumenten en twitteren die ook ‘luid en (af en toe) duidelijk’ rond!
En juist dat bracht me een beeld in herinnering, van een verhaal dat ik ooit hoorde, in vergelijk met ons ‘Binnenhof’, een vergelijk dat ik u niet wil onthouden.
“Ooit bevond zich in het midden van Den Haag een grote vogelkooi. Een soort volière. Daarin vlogen ongeveer zo’n 150 vogels rond.
Vogels van diverse pluimage: grote, kleine, mannetjes, wijfjes, onopvallende, opvallende, siervolgels, ijsvogels, spotvogels en paradijsvogels. Zij kwetterden en twitterden met elkaar dat het een lieve lust en herrie was. Daar elk vogeltje ‘zong’ zoals het gebekt was, was er af en toe geen touw aan vast te knopen. Daar de volière met glas was afgesloten (dus ‘contact arm) begrepen de burgers er dus niet alles van. De vogeltjes zelf echter begrepen dat weer niet en bleven druk met het kwelen van hun eigen gezang want daarin geloofden ze sterk.
Eens in de vier jaar mocht de volière open en gingen de vogeltjes aan alle burgers hun opgekropte gezang laten horen. Dat deden ze met opgezette vederpracht en vol enthousiasme. Ze zongen hun ‘bekende liedjes’ en riepen: “als je meezingt ga ik de komende 4 jaar het hoogste lied zingen en zul je eens zien hoe mooi het allemaal in het land gaat worden.”
Maar – u voelt het natuurlijk al aankomen – eenmaal terug in de kooi waren ze hun belofte al snel vergeten (vogeltjes blijken net politici) want tja, ze moesten kiezen! En het gekwetter werd op de oude wijze hervat. Door het in- en uitwisselen van hun fraaie gezangen bleek hun uiteindelijke cantate, een soort regeerakkoord, niet alle burgeroren te strelen. Maar dat deerde sommige vogels voorlopig minder.”
Einde vergelijk! Ja, en wat moet je daar dan mee? U heeft het voor het kiezen. Mogelijk op 17 maart. Dan kunt u kiezen en kiezen.
Mocht u kiezen voor niet kiezen, dan wel 4 jaar uw kiezen op elkaar!
Welbeschouwd: genoeg te KIEZEN!
Recente reacties