De guitige krantenbezorger

De guitige krantenbezorger

‘Ding dong!’ Ik spoedde mij naar de voordeur. 

‘Dag meneer’, ‘Dag mevrouw’. ‘Namens het Parool en het NRC Handelsblad wens ik u prettige feestdagen en een gelukkig nieuw jaar.’ 

Jeetje, is het al zover, dacht ik. Deze, Indonesisch uitziende meneer met zijn guitige lach had ik al vaker door de kou en de regen zien fietsen. Al eerder, toen hij net begon in onze wijk, had hij eens aangebeld. Hij wist niet precies wie in het portiek de week- of het weekendabonnement had. Ook had ik hem al eens spontaan een kopje koffie aangeboden maar hij had geen tijd. Een mandarijn lukte net. 

Het is onbeleefd om naar zijn leeftijd te vragen maar dat deze al ver na de pensioengerechtigde leeftijd is leek mij wel duidelijk. Op en top verzorgd en ogenschijnlijk blakend van gezondheid. ‘Ik blijf graag in beweging en bezig’, vertrouwde hij mij al eens toe. 

Daar stond hij dan, op mijn stoep, met zijn kaartje. Ik spoedde mij naar mijn portemonnee en gaf gul. Zonder naar het bedrag te kijken zei hij: ‘ik wil ook nog even zeggen dat het mij zo goed doet dat u altijd zo vriendelijk lacht mevrouw’. Er bekroop mij een schuldig gevoel. Ik kan namelijk ook zo brommen en grommen als het me niet zint dacht ik. Maar niet vandaag. 

Vandaag is alles goed.

Door: Kate Maat (55)

Even Voorstellen

Even Voorstellen

Thom Asvaer. Huh… Nooit van gehoord zult u zeggen en dat kan ook best wel. 

“What’s in a name” zei ooit de beroemde Engelse toneelschrijver William Shakespeare. Daar zit wel wat in maar aan de andere kant; er zijn ook heel wat zaken die wel degelijk verbonden blijven met de naam van de persoon die er ‘verantwoordelijk’ voor was!  Dus tja…?

Enfin, misschien ooit eens een onderwerp voor één van mijn columns. Want dat is namelijk wat ik in “op de mat” bij Gouderdom voor u mag gaan doen!  

Overigens ben ik: Gehuwd, Geboren vòòr de tweede wereld-oorlog, Geraakt door “Gouderdom: Grijs en Gelukkig”!

Dus toen Babette mij benaderde voor het op gezette tijd schrijven van een column  hoefde ik niet al te lang na te denken. Wat het gaat worden? Best een goede vraag!

Onder de columnnaam “WELBESCHOUWD” kan een scala aan onderwerpen de revue passeren. Met name die interessant,  merkwaardig, actueel, leuk of opbeurend kunnen zijn. 

Een beetje à la de mannelijke helft van een in Westfriese klederdracht gestoken echtpaar.  Dit echtpaar dat ooit, éénmaal per jaar op Nieuwjaarsdag – na de theatervoorstelling van de “Gijsbrecht van Aemstel” in  Amsterdam, een aantal wetenswaardige zaken onder de loep nam en zo nodig van ‘onderhoudend’ commentaar voorzag.

Hoewel uit vervlogen tijden toch niets nieuws onder de zon?

Welbeschouwd…                                                        

THOM

De reis van het oud(er) worden

De reis van het oud(er) worden

‘Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn’,.  Vreemde uitdrukking eigenlijk. Want wanneer ‘ben’ je oud? Wordt dat bepaald door je daadwerkelijke leeftijd? Door in hoeverre je nog bij de tijd bent? Door hoe fit je nog bent? Als je er zo over nadenkt, is het eigenlijk maar een vaag begrip. 

Als je het mij vraagt is ‘oud zijn’ geen status quo. Als het meezit, is het meer een reis die we mogen doorlopen. En ik  geloof dat dat we tijdens die reis zoveel mogelijk moeten genieten. Het is vaak al moeilijk genoeg. Laten we tijdens de reis, daar waar mogelijk, onszelf blijven prikkelen, verrassen, uitdagen, maar vooral  liefhebben. We hebben maar 1 reis en ik hoop dat we daar, ondanks alle uitdagingen, een onvergetelijke van maken! 

Zo wil ik oud worden

Als ik denk aan hoe ik zelf oud hoop te worden, dan komt er best een lange lijst. Als het zo mag zijn, zou ik allereerst graag ‘gezond’ oud worden. Pijn, ziekte en aftakeling lijken me heel moeilijk en ook zwaar om positief onder te blijven. Maar er zijn gelukkig genoeg andere punten die je zeker zelf kan beïnvloeden. Zo wil ik avontuurlijk, actief en ondeugend blijven, wil ik altijd vol humor in het leven staan en hoop ik liefdevolle banden te kunnen onderhouden. En dat gaat niet automatisch, het is een voornemen, een mindset. Iets waar ik mezelf aan moet en wil blijven herinneren en waar ik later actief stappen in zal moeten nemen. 

Mijn moeder is veel te vroeg overleden. Ze was 62 en ze was de leukste, liefste, stoerste en wijste moeder die ik me ooit had kunnen wensen. Ze is nog altijd heel dicht bij me gelukkig. 

Ik vind het alleen wel heel jammer dat ik haar niet oud heb zien worden. Dat had ik graag anders gezien. Ik weet niet hoe mijn moeder nu ‘oud’ zou zijn. Ik verwacht dat ze best veel van mijn lijstje zou kunnen afvinken en dat vind ik een mooi voorbeeld, ook al is het niet tastbaar.

Kortom, als het me gegeven is, hoop ik zeker oud te worden. Op een positieve manier, met een beetje humor en omringd door veel lieve mensen. En ik weet zeker dat ik niet de enig ben die het zo ziet. Mijn voorstel: zullen we elkaar daar een beetje bij helpen?

Liefs, Babette