Door: Bastiaan Leijen (48) I Dax (5) is al een tijdje niet naar de opvang geweest door de Corona situatie. Vandaag was hij er weer. ‘Zo Dax, hoe was het?’ vroeg ik. ‘Het was erg gezellig hoor, maar dit doe we nooit meer.’ Hij stapte vervolgens op zijn fiets en reed kordaat de straat uit.
Door: Margreet Ursen (71) I Een meertalige kleuter op bezoek. Mijn kleine huiskamer verandert in no time in een trein of boot. Soms ontbreekt dan nog net dat ene essentiële onderdeel. Op mijn bedenkelijke blik wordt zeer beslist gereageerd met: “Dat hebben we sowieso nodig.”
De leden van Club Gouderdom krijgen eens per maand post. Dat wordt elke keer anders ingevuld. Deze keer hielpen de kinderen van de basisschool De Paulusschool in Abcoude. Zij schreven mooie wensen op voor de ouderen.
Al heel lang een aardige en vaak interessante TV-rubriek. Met wetenswaardigheden of vergelijkingen uit vroegere tijden. Veelvuldig uit de periode van de jeugd van de huidige ouderen.
Door: Thom Asvear I Al heel lang een aardige en vaak interessante TV-rubriek. Met wetenswaardigheden of vergelijkingen uit vroegere tijden. Veelvuldig uit de periode van de jeugd van de huidige ouderen. Ouderen die nu vaak als opa en oma te maken hebben met kleinkinderen die vandaag de dag een geheel andere jeugd beleven dan opa en oma in hun jonge jaren.
Een oorlogsperiode, een groot aantal jaren van schaarste en wederopbouw. Genieten van enige luxe dat pas rond de jaren ’50/’60 van de vorige eeuw mogelijk werd. Dat wij ouderen bij die tocht door ‘het museum van onze jaren’ weleens stilstaan bij beelden en ervaringen van ‘toentertijd’ draagt bij aan de dankbaarheid over de welvaart die we in deze huidige tijd kennen. (Los van het oog dat we moeten hebben voor gevallen waarin van zorg sprake is). Wanneer we in gesprek met kleinkinderen daar wel eens op wijzen om niet alles – ook vrijheid – maar gewoon te vinden, volgt vaak de opmerking : “Ja Opa/Oma, andere tijden”.
Toch is het goed om herinneringen in leven te houden. “Je kunt geen toekomst bouwen zonder kennis van het verleden!” Het is ook wel weer een dankbare taak om sowieso interesse te kweken voor het verleden. Zeker als het lukt!
Anders is het met ‘andere tijden’ die we nu meemaken. Al ruim een jaar, de gevolgen van het Coronavirus! Ernstige, wezenlijk ‘andere tijden’. Een periode die bijna niemand bij de jaarwisseling van ‘19 naar ‘20 voor mogelijk had gehouden. Verrassend, onzeker en onvoorspelbaar daar er ook geen blauwdruk bestond waarop men een strategie kon uitzetten.
Strekken de Coronavirus gevolgen zich qua ‘andere tijden’ over een langere periode uit, dat gold niet voor de verkiezingen. Dat moest namelijk allemaal in veel kortere tijd en……heel anders!
Dat gaf een hoop beroering in de voliere in de Haagse Binnenhof waarvan ik u in mijn vorige column vertelde.
Alle plannen van de vogeltjes om na vier jaar eindelijk weer te kunnen uitvliegen en met hun liedjes en gekwetter de burgers te bestormen vielen in de waterbak. Het werden waarachtig ‘andere tijden’. De mark-ante oppervogel, een soort voor{z}{g}anger omdat hij al het langst in die voliere huisde, had doen besluiten: ”buiten heerst een soort vogelgriep dus we blijven binnen”.
Dat was me wat! Waar en hoe moesten nu alle vogeltjes met hun opgekropte gezangen en getjilp naar toe? Hoe nu de burger te bereiken? Bijna de halve vogelmeute was vleugellam en radeloos. Maar…..een paar slimme krantenvogels, die altijd buiten om de kooi heen fladderden, boden uitkomst. Heel ingenieus. Zij kenden door hun omzwervingen de gaatjes tussen de spijlen van de kooi en met een spiegeltje, een microfoontje en een klein cameratje gaven zij de vogeltjes in de kooi de kans om hun boodschap aan hun door te geven. Dan zouden zij die de burgers via een soort beeldschermpje doorgeven.
Dat werd me toch dringen geblazen. De vogeltjes hadden hun boodschap toch niet voor niets ingestudeerd! De een na de ander probeerde, al werkend met de vleugels, zich naar de beste plaats te wringen. Maar ja, de grote en oudere, meer ervaren vogels wisten precies hoe je moest kirren en genoten van hun eigen ‘beeldje en kleur’. Hun lofzangen op het eigen doel {of afkeuring van andermans arrangement} klonken in korte tijd, bijna overdadig over de vaderlandse buisjes. Helaas bleek de tijd om alle bekende liedjes helemaal af te deunen en alle beloften en wensen te verkondigen toch te kort. Daardoor werd het lastig voor veel burgers om een juiste keus te maken. De uitslag is inmiddels bekend. Veel nieuw gebroed. Er zijn nu vogeltjes die jubelen en in de voederbak dansen maar ook die treuren en even moeten slikken. Hoe dit de uiteindelijke verdeling van plekjes op de stokjesladder in de voliere gaat bepalen? Dat zal de toekomst uitwijzen. Maar het waren welbeschouwd zeker ‘andere tijden’.
Thom Asvaer
Door: Babette van der Veen I Wat ben ik blij dat ik een goede band heb met mijn vader en dat hij zo’n ontzettend leuke en lieve opa is voor mijn kinderen. Hij is uiteraard geen strenge opa. “Opvoeden doe je zelf maar, ik ga ze lekker verwennen”, aldus mijn vader. Het is dan ook geen wonder dat mijn kinderen dol op hem zijn, want bij opa en oma (mijn stiefmoeder) is het altijd leuk, en je krijgt er drie snoepjes in plaats van twee.
Hij en z’n lieve vrouw wonen een half uurtje rijden bij ons vandaan, dus we zoeken elkaar regelmatig op voor koffie of om met z’n allen lekker te eten. Ik vind het fantastisch dat we zoveel mooie herinneringen met elkaar maken en dat het hele gezin daar onderdeel van uitmaakt. Toch vind ik het fijn om ook een-op-een dingen met elkaar te ondernemen.
Een onderwerp waar wij – al sinds ik kind was – elkaar helemaal in vinden, is jazz. Een muziekstijl die niet is komen aanwaaien, maar die mij met de paplepel is ingegoten.
“Dat heeft niets met jazz te maken!”
Onze radio stond thuis altijd afgestemd op de jazz-zender. Op de nummers van Louis Armstrong en Miles Davis huppelde ik als klein meisje al de kamer door. En zoals elke jazz-liefhebber betaamt, heb ik ook geleerd om sterke voorkeuren te hebben en er ‘iets van te vinden’. Wat ik en pap goed vonden moest harder en als we iets hoorden wat ons beviel, knikten we instemmend met onze hoofden op het ritme van de muziek mee. Als het niks was, staken we dat ook niet onder stoelen en banken. “Dit heeft helemaal niks met jazz, te maken”, zeiden we dan bijna in koor. Onze voorkeur ging en gaat trouwens uit naar old school jazz. Het soort muziek dat gedraaid wordt in een rokerig café en waarvan de mooie en soulvolle melodie direct troost biedt op een druilerige zondagmiddag.
Een gezamenlijke traditie
Mijn vader en ik houden nog steeds jazz en hebben er een traditie van gemaakt om jaarlijks samen naar het North Sea Jazz festival te gaan. Daar verheugen we ons allebei altijd al weken van tevoren op. Het is inmiddels een ritueel geworden: op tijd ernaartoe, inchecken in het hotel, een borrel in de lobby en dan met het Rotterdamse openbaar vervoer naar Ahoy. Elk jaar is dit een avontuur van ons samen. We genieten van de muziek, zien te gekke optredens en ontmoeten leuke en interessante mensen. Het laatste uur zigzaggen we steevast tussen de Nijl en de Maas – waar dan de grootste artiesten staan. Om tot slot moe en voldaan af te sluiten met een pannenkoekje; ik met stroop, papa met suiker.
Sommige dingen veranderen nooit
Als North Sea Jazz voorbij is, praten hij en ik er samen altijd nog weken over na. We kunnen allebei niet wachten tot het weer mogelijk is voor ons om er weer naartoe te gaan. De sfeer, de muziek en de leuke mensen. Het is elk jaar een groot feest. Samen op avontuur gaan en nieuwe herinneringen maken. Samen goedkeurende blikken uitwisselen als de muziek top is, en vooral ook lekker klagen wanneer we bepaalde we moderne jazz te onrustig vinden. Want: “dat heeft (nog steeds) niets met jazz te maken”. Sommige dingen veranderen nooit en dat is maar goed ook.
Liefs, Babette
Recente reacties