door Babette | okt 25, 2021 | Mooie momenten, Alle
Door: Kate Maat (56) I Hey, daar is hij weer. Anderhalf jaar inmiddels en de emoties komen nog regelmatig binnen denderen.
Zondagmiddag, al wandelend en kletsend in het stuifzand, tussen een groepje bomen zag ik hem dit keer staan.
Zijn lieve lachende ogen riepen, “hallo dochter. Ik voelde zijn aanwezigheid zo sterk dat mijn adem in mijn keel stokte en mijn verhaal haperde.
Oooh wat was ik graag naar hem toe gelopen om zijn armen om mij heen te voelen. Ik keek nog eens, ja hij stond er echt.
Mijn vriendin keek mij onderzoekend en liefdevol aan en vroeg “zegt hij dan ook wat”? “Nee”, antwoordde ik, “hij is er”. In plaats van het weg te duwen liet ik het gevoel toe. De tranen begonnen langzaam over mijn wangen te biggelen. Dag Pap, ik zocht zijn ogen op.
“Wat fijn dat hij af en toe tevoorschijn komt”. Ja dat is het zeker. Alleen als het zonnetje schijnt. Nattigheid en kou daar vindt hij kennelijk nog steeds niks an. Daags voor zijn overlijden liep ik op dezelfde plek, het was een sombere dag in januari en toch deed de zon haar uiterste best om er door heen te piepen. Vandaar dat hij deze plek vandaag uitkoos.
door Marre Smit | okt 21, 2021 | Alle, Briefje van de Dokter
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sed aliquet, augue nec vestibulum euismod, tellus orci laoreet neque, nec dapibus augue dolor vel leo. Phasellus luctus, dui sit amet porttitor tincidunt, sem felis imperdiet mauris, ac ornare augue justo sit amet velit. Praesent diam justo, ullamcorper ut consequat vel, facilisis sit amet est. Etiam egestas ligula in nisi sagittis, sit amet sollicitudin diam maximus. Nunc hendrerit a tortor eu fringilla. Mauris quis lorem blandit arcu malesuada consequat at in metus. Morbi vitae risus risus. Sed id auctor purus, ut sodales tortor. Cras sem tellus, dapibus sed gravida sit amet, lobortis ut justo. Praesent et elit vitae risus semper imperdiet eget a lectus. Orci varius natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Etiam in ipsum eu urna posuere posuere. Integer sagittis sapien quis ultrices posuere. Donec pretium neque ultricies pretium mattis.
“
Etiam luctus vestibulum bibendum. Integer non elit at augue bibendum tristique id eget lorem. Sed dapibus augue ac dictum volutpat. Nunc vel libero convallis, accumsan enim in, finibus ex. Morbi ullamcorper sapien eu risus tincidunt ultricies. Sed tempor at dui hendrerit congue. Nulla a pretium orci. Nulla nec urna tellus.
Duis ut diam id urna cursus malesuada non non nulla. Pellentesque vel felis dolor. Aliquam vulputate tincidunt arcu facilisis faucibus. Etiam placerat quam et congue porttitor. Duis vitae convallis sem. Suspendisse nunc nisi, fermentum in erat ornare, iaculis fringilla enim. Mauris accumsan ultrices lorem, a congue lectus pretium eu. Aenean eu orci laoreet, viverra libero in, gravida orci. In egestas, tellus eu tristique sagittis, purus augue molestie ex, eu facilisis quam ipsum et lectus. Nunc consequat nunc nisi, sed tristique nibh venenatis sed. Proin id quam nec lacus maximus suscipit. Maecenas lacinia faucibus venenatis. Curabitur scelerisque ac nulla quis imperdiet.
door Babette | okt 18, 2021 | Welbeschouwd, Alle
Door: Thom Asvaer (84) I Mijn vader was heel handvaardig maar wat minder creatief waar het fantasie betrof. Hij werkte veelal vanaf voorbeelden. Maar was wel goed bespraakt. Vervulde ook lang diverse bestuursfuncties.
Mijn moeder was ook wel hand(ig)vaardig maar meer creatief in het ‘bedenken van’. Ik dank dus mijn talent voor handvaardigheid, creativiteit en spreekvaardigheid aan hun beider inbreng.
En daar ben ik hen mijn hele leven dankbaar voor geweest. Al vanaf de laagste klassen van de lagere school waren mijn favoriete vakken: handenarbeid en tekenen. Met later vele vormen van creativiteit daar tussenin. En dat is tot nu toe zo gebleven.
Het talent ‘Creativiteit’ is een waardevol geschenk en zoals één der levensopgaven luidt: woeker met je verkregen talent(en).
Zonder dat te voelen als een ‘opdracht’ maar meer als een heerlijke beleving om te kunnen/mogen doen.
Als variant op het gezegde ‘als een rode draad’ gold voor mij het feit dat creativiteit als een ‘stroomkabel met veel contactpuntjes’ door mijn leven loopt.
Het gaf en geeft mij nog steeds veel energie en voldoening.
In vele facetten van mijn leven heb ik, zowel tijdens mijn werk als waar het mijn hobby’s betreft, mijn ‘creatieve-energie-expressie’ kwijt gekund.
Gezien mijn huidige leeftijd levert dat een boeiende terugblik op!
Tòch heb je af en toe een zetje nodig om daadwerkelijk tot actie te komen. Jarenlang lonkte het ‘meer creëren met mijn handen’, naast schilderen op vakanties.
Een verjaardagscadeau bracht de juiste invulling! Juist, daar ging ik, op beeldhouwcursus bij Kunstatelier ‘Kievitsheuvel’ van Willibrord!
Heerlijke uren! Ik hoop dat het nog lang zo mag blijven!
Welbeschouwd, Thom
door Marre Smit | okt 14, 2021 | In het nieuws, Alle
Als start van de week tegen de eenzaamheid werd Babette van der Veen gebeld door NPO Radio 2. Een gesprek over eenzaamheid. Te beluisteren vanaf 18:18 minuten. Beluister het hier.
door Babette | okt 11, 2021 | Op het leven!, Alle
Door: Babette (40) I Toen onze dochter Ykfe in 2011 werd geboren, stond ons leven van de een op de andere dag in het teken van ‘zorgen’. Opeens was daar een immens groot gevoel van verantwoordelijk. Eerst was je nog met z’n tweeën en nu was daar plotseling een hoopje mens dat volledig afhankelijk is van jou.
De geboorte van twee ouders
Ligt mijn kindje veilig? Eet ze genoeg? Krijgt ze voldoende slaap? Dat zijn dingen waar elke kersverse ouder mee bezig is. En naast alle zorgen die je je ‘maakt’, is ‘zorgen voor’ zo’n kleintje wat je 24/7 doet. Eten geven, in bad doen, in bed leggen, uit bed halen, troosten, knuffelen, luiers verschonen en eigenlijk dat hele riedeltje op repeat.
Vanaf de geboorte van je kinderen wil je ze behoeden voor alles wat fout kan gaan. Want er wordt niet alleen een kindje geboren, maar ook een vader en een moeder. En ja, die maken zich zorgen. Volgens mij blijft dat altijd wel een beetje bestaan. Zelfs als de kinderen volwassen zijn.
Zorgen voor versus zorgen maken over
Vandaag de dag is Yfke 10 jaar oud en heeft ze een broertje Dax, van 5. En het grappige is, met de geboorte van Dax werd er ook een grote zus geboren. Een die opkomt voor haar kleine broertje als het nodig is. En Dax is maar al te trots op zijn grote zus die al in groep 7 zit. En dat ik vind ik zo mooi. Het verschil zit hem volgens mij dan ook in ‘zorgen voor’ en ‘zorgen maken over’. Yfke maakt zich geen zorgen over Dax maar komt wel voor hem op als ze merkt dat dat nodig is. En daar kunnen we wat van leren.
Want aan ‘zorgen maken’ hebben jij en de ander niet zoveel. Aan ‘zorgen voor’ wel. Loslaten en er zijn voor degene die je liefhebt, vooral als diegene dat nodig heeft. Zorgen voor je kinderen, je ouders, je familie maar misschien ook wel voor je vrienden, je buren die door ziekte een week aan huis gekluisterd zijn of voor een onbekende die op straat zijn boodschappentas laat vallen.
Voor elkaar zorgen
En daarnaast is het ook fijn als er iemand is die voor ons zorgt. Die ons helpt als het nodig is, die naar ons omkijkt en die even incheckt en lief voor ons is. Er zit een wederkerigheid is ‘zorgen voor’. Zoals wij voor een ander kunnen zorgen, kunnen we niet altijd voor onszelf zorgen en dat is juist ook het mooie. Want als we allemaal een beetje voor elkaar zorgen, staan we er nooit alleen voor.
Zoals Ronald Reagan zei:
“We kunnen niet iedereen helpen, maar iedereen kan iemand helpen”.
Liefs, Babette
door Babette | okt 4, 2021 | Mooie momenten, Alle
De jager had ons gespot. Mooie meiden, de ene blond de andere donker.
Onze rugzakken stonden naast het tafeltje, duidelijk net aangekomen. Wij hadden niets in de gaten, vast een beetje duf van de overtocht.
De Pan Bagnat, een heerlijk door olijfolie en tomatensap sompig broodje, met tonijn, ansjovis, sla en gemalen peper smaakte, samen met een glaasje rosé goddelijk.
De geur van naaldbomen , de felblauwe zee en het vooruitzicht van een dutje op een heerlijk strandje hielden ons bezig. Zo vrij als vogeltjes, dikke vriendinnen, voor even zonder werk en agenda. Wild kamperen was het idee.
Ooit was ik hier als eens geweest. Corsica; rode rotsen, blauwe zee en groene bomen.
We maakten geen enkel plan en lieten de momenten komen en gaan. Af en toe piepten we een camping op om te douchen. Op de markt kochten we sappige watermeloen en de verse sardientjes vlogen zo op ons bord.
De jager had ons kennelijk goed in de gaten gehouden. Na een dag of 3 oordeelde hij dat de jacht geopend was. Laat in de middag sprak hij ons aan in een zwaar zangerig accent waar we niets, maar dan ook helemaal niets van begrepen.
Wat probeerde deze prachtige gebruinde jonge god ons toch duidelijk te maken? “You understand?”
“No sorry”, dan maar gebaren taal. Knort hij nou als een varken? Pardon, zien wij eruit als varkens? En pief paf poef? Ah misschien nodigt hij ons uit voor een barbecue, wij wreven maar over onze buikjes. Nee, schudde hij hopeloos , “un moment”. Niet veel later kwam hij terug met een vriend, minstens zo knap, Bruno, die sprak beter Engels; of wij morgenochtend mee gingen zwijntjes jagen? Bruno en Pitru zouden ons naar een punt begeleiden waar we vooral veel lawaai moesten maken zodat de zwijntjes de andere kant op zouden lopen, daar waar de jagers stonden.
We keken elkaar aan en zeiden in koor “Oui, bien sur”. Niet vanwege de zwijntjes, dat was best zielig, maar het avontuur en de reebruine ogen lonkten.
De volgende morgen werden we om 05.00 uit onze tent geroepen en klauterden bij de opgaande zon de berg op. Onder een grote paraplu boom en voorzien van deksels en stokken lieten zij ons achter. “Wacht nog een haftuurtje en maak kabaal, veel kabaal! Net toen we er bijna genoeg van hadden kwamen ze terug, onze mannen.
Pitru kwam naast me zitten en gaf me een dennenappel, ik keek wat onnozel totdat hij er kleine witte nootjes uithaalde. Warm van de zon en met de geur van dennennaalden at ik mijn allereerste pijnboompit. Snel volgde ook de eerste zoen en daar op die heuvel onder de groene paraplu met uitzicht op de middellandse zee begreep ik volledig waarom dit eiland Ile de la Beauté wordt genoemd.
Diezelfde avond at ik een stroperige half -warme pijnboompitten taart. Proef jij deze taart dan proef je Corsica, en ik, ik proef weer die zoet zoute zoen.
Ingrediënten voor een taart van circa 24-26 cm Ø
Het deeg
- 150 g boter op kamertemperatuur
- 150 g witte basterdsuiker
- 2 eieren
- 200 g bloem + bloem om uit te rollen
- 100 gram amandelmeel
- 1 zakje vanillesuiker
- 1½ tl bakpoeder gezeefd
Meng alles en kneed het net zolang tot alle ingrediënten goed gemengd zijn
Laat het deeg minimaal een uur in de koelkast rusten
Voor de vulling
- 300 gram pijnboompitten
- 5 eetlepels vloeibare honing
- 1 takje rozemarijn , je gebruikt alleen de naaldjes
- 100 ml kook room
- sap van een halve citroen
- schil van de hele citroen in kleine stukjes
- snuf zout
Rol het deeg uit met een deegroller en bekleed de ingevette taartvorm.
Meng alle ingrediënten voor de vulling en roer goed door elkaar, giet dit mengsel op de taart.
Plaats de taart in een voorverwarmde oven, 180 C en bak langzaam in circa 60 min. Let op zet na 30 min de bovenwarmte van de oven uit. Of als dat niet kan zet de taart iets lager om eventueel verbranden te voorkomen.
Prik na 60 min met een saté-prikker in het deeg, kleeft het deeg niet meer is de taart goed.
Zet de laatste 3 minuten de grill aan voor een mooi lichtbruin kleurtje.
gode di u vostru ripastu (eet lekker)
Recente reacties