door Babette | aug 30, 2021 | Welbeschouwd, Alle
Door: Thom Asvaer (83)I Ooit schreef ik u in een van mijn eerdere columns over een beduimelde groene envelop die ik aantrof bij het (eindelijk) eens opruimen van een oude ladenkast. Ik beloofde u toen bij tijd en wijle er eens een uit het stapeltje op u ‘los te laten’. Bij deze! Een satirisch gedicht vol ironie en synisme; een cabaretier waardig. Ook met de nodige zelfspot. De dichter? Onbekend. Hoe oud precies? Ik denk jaren ’60 vorige eeuw maar nog steeds herkenbaar.
***
Met ons senioren is niets aan de hand
Wij zijn nog uitstekend van lijf en verstand
Al hebben we spijkers in heupen of knieën
En krijgen we last van teveel calorieën
Van zenuwen, reuma, spierpijn en jocht
Wij zijn nog fantastisch………. op het eerste gezicht
Het lopen op steunzolen valt echt wel mee
En met ons gebit zijn we best wel tevree
Wij zullen nog veel en ‘dat willen we weten’
Maar wat we willen, zijn we soms vergeten
Al groeien we krom naar de aarde gericht
Wij zijn nog fantastisch………. op het eerste gezicht
De jeugdige liefde was mooi en apart
Nu dragen we pacemakers onder ons hart
Wij denken met weemoed aan vroegere jaren
De tijd dat we vurige minnaars waren
Nu voelen we scheuten in ieder gewricht
Wij zijn nog fantastisch………. op het eerste gezicht
Wij ouderen worden wat langzaam en traag
En slikken nu pillen voor darmen en maag
Wij kruipen nu ’s avonds bekaf in ons bed
En nemen voor het slapen nog een slaaptablet
Al valt voor senioren het leven niet licht
Wij zijn nog fantastisch………. op het eerste gezicht
De adem wordt korter, de kelen te droog
De pols is te snel en de bloeddruk te hoog
De jaren gaan tellen, wij willen niet zeuren
Ondanks de narigheden die met ons kunnen gebeuren
Wij hebben te veel of te weinig gewicht
Wij zijn nog fantastisch………. op het eerste gezicht
Al geven de zintuigen wel eens wat kommer en kwel
Met bril en gehoorapparaat lukt het vaak nog wel
Al brengt soms de ouderdom grote en kleine verdrietjes
Spontaan zingen we nog steeds onze ‘oude liedjes’
En hopen dat u zegt na dit laatste gedicht
Wij zijn nog fantastisch………. op het eerste gezicht
***
Moeilijk is het altijd om aan het begrip “senior” een leeftijd te verbinden. Daarom gelukkig geen enkele reden om zich aangesproken te voelen door bovenstaande ode. Het betreft ons namelijk niet!
Lees & voel tussen de regels de zelfspot door. Dat is het aardige van dit soort geschriften.
Weinigen zullen dan ook aan een opsomming van alle genoemde ‘beperkingen’ uit dit gedicht voldoen. En dat moet toch tot tevredenheid stemmen. En dat weer tot dankbaarheid.
Belangrijkste is niet de leeftijd maar hoe een mens zich voelt en doet en welke leeftijd u zichzelf daarbij toedenkt.
Welbeschouwd: Een ontboezeming maar wel een die een glimlach achterlaat.
Thom Asvaer.
door Babette | aug 23, 2021 | Briefje van de Dokter, Alle
Ik ben een beetje moe. Een beetje erg moe. En dat zo kort na mijn vakantie.
Dit kan niet natuurlijk. Huisarts zijn in Nederland, waar we het natuurlijk heel goed hebben, en dan zo een stukje openen. De wereld staat immers in brand. Klimaat, Afghanistan, Corona… Maar ja, ik zit nu achter de laptop met een deadline en dit is wat mijn hoofd doet. Gelukkig begrijp ik waar de moeheid vandaan komt. Gisteravond had ik een visitedienst. Dat klinkt misschien een beetje alsof ik op de koffie kom om grote prijzen uit te delen, maar de werkelijkheid is anders.
Aan het werk op de huisartsenpost
Gisterochtend ben ik, zoals elke werkdag, om 8.00 uur begonnen met mijn spreekuur. Toen het grootste deel van mijn werk klaar was ben ik om half zes met een bak afhaaleten naar de huisartsenpost gereden. Als praktijkhoudend huisarts ben ik aangesloten bij een huisartsenpost waar we met de andere aangesloten praktijken de avond en nachtzorg organiseren voor onze patiënten. In de praktijk houdt dat in dat ik ongeveer veertig avonden en weekenddagen aan het werk ben op de huisartsenpost. Er zijn diensten waarbij ik daar spreekuur doe en diensten waarop ik met een ambulance-auto en chauffeur op pad ga. De laatste variant heeft mij altijd aangesproken. Het blijft gewoon ontzettend bijzonder en uitdagend om op onmogelijke uren bij Jan en alleman thuis te komen en te helpen. Alles komt voorbij: hartaanvallen, beroertes, gebroken heupen, sterfbedden, Corona en ga zo maar door. Geen situatie is hetzelfde en de werkdruk is behoorlijk hoog maar het is fijn om te merken dat je echt iets voor mensen kunt betekenen en met sommige patiënten heb je een onverwachtse klik.
Een mevrouw die in de war was
Gisteravond rond 22 uur ’s avonds was ik thuis bij een mevrouw die onduidelijk sprak en in de war was. Tijdens ons gesprek en onderzoek vond ik haar verwardheid nogal wisselend want ze was op sommige momenten onverwachts scherp. Zo vond ik het best knap dat zij precies wist welke datum het was. Zelf had ik er zo een of twee dagen naast kunnen zitten.
Hoewel mijn vermoeden was dat de klachten een bijwerking waren van de medicatie die ze gebruikte, leek het mij beter om toch even langs het ziekenhuis te gaan om een probleem in de hersenen uit te sluiten.
Gewoon even plassen
Haar antwoord op mijn voorstel was: ‘eigenlijk wil ik gewoon even plassen en dan lekker tukken, het is wel goed zo’. Op een of andere manier voelde deze zin zo dichtbij op dat moment dat ik door mijn hurken ben gegaan, haar in de ogen keek en zei: ‘dat is nou eigenlijk precies wat ik ook wil’. Waarop zowel zij, haar zoon, schoondochter als ik ontzettend hard moesten lachen. Na dit moment waarop wij elkaar volledig begrepen gaf ze dan toch maar gehoor aan onze zorgen en is ze naar het ziekenhuis gegaan. Ik lag uiteindelijk om 00.30 uur op bed en zag vanochtend om 8.00 uur mijn eerste patiënt weer.
En eigenlijk was mijn gevoel om 8.00 ‘s ochtends hetzelfde. Ik wilde gewoon even plassen en dan lekker gaan slapen. Maar dat heb ik voor me gehouden. Als ik dat had gezegd had mijn patiënt mij vermoedelijk erg vreemd aangekeken!
door Babette | aug 16, 2021 | Op het leven!, Alle
Door: Babette van der Veen I In mijn blogs schrijf ik het liefst over alle dingen die het leven de moeite waard maken. En misschien beleven we dat ook wel zo intens omdat we weten dat het eindig is. Eigenlijk is dat natuurlijk het enige in het leven wat we met volle zekerheid weten. Afscheid nemen, hoe moeilijk ook, hoort bij het leven.
Mijn grootste afscheid was toen mijn moeder overleed in 2011. Dat heeft me veel verdriet gedaan. Maar, hoewel ze misschien niet meer fysiek bij ons is, geloof ik toch niet dat ze helemaal weg is. Als ik aan haar denk als er een zonnestraal op me valt, als ik een mooie vlinder zie, of een flikkerende kaars, dan is ze weer even bij me. Ik weet dat sommige mensen hier in niet in geloven, maar ik wel.
Wat ik ook veel om me heen zie, is dat er een soort angst is voor afscheid en de dood. En dat is begrijpelijk, want het is ook iets ongrijpbaars en misschien wel engs. Maar toch probeer ik er op een andere manier naar te kijken. Daarnaast is het idee dat iemand na zijn of haar dood ‘weg’ is, ook echt een traditioneel Westers idee.
Als je kijkt naar het Boeddhisten dan gaan zij op een totaal andere manier om met de dood. Zij zien het niet als iets definitiefs maar geloven in reïncarnatie. Afscheid nemen krijgt op die manier een hele andere lading. Degene die overlijdt, krijgt weer een nieuw levenspad. Misschien als een ander mens, of als een dier of, (als je karma niet zo goed is) als een steen of boom. Ook zien zij de dood als een soort bevrijding van het ‘lijden van het leven’.
Hoewel ik mezelf niet per se als Boeddhist zie, vind ik het wel mooi dat zij niet denken dat er iets blijft na de dood. Ik geloof dat alles bestaat uit energie en dat iemand daarom nooit helemaal ‘weg’ is en wij een team aan helpers hebben die er zijn als we ze nodig hebben.
Uiteindelijk maken we allemaal deel uit van één systeem en één kosmos. Het blijft wel lastig om dit onder woorden te brengen, maar ik denk dat mijn favoriete passage uit het boek ‘mijn dinsdagen met Morrie’ wel goed illustreert wat ik bedoel.
Ik heb laatst een mooi verhaaltje gehoord,’ zegt Morrie. Hij doet zijn ogen even dicht en ik wacht.
‘Goed, het verhaal gaat over een golfje, dat voortdobbert op de oceaan en het geweldig naar zijn zin heeft. Het geniet van de wind en de frisse lucht – tot het de andere golven voor zich ziet, die tegen de kust breken.
“Mijn God, dit is vreselijk,” zegt de golf. “Kijk eens wat er met me gaat gebeuren!”
Dan komt er een nieuwe golf aan. Hij ziet de eerste golf, die er somber uitziet, en hij zegt tegen hem: “Waarom kijk je zo bedroefd?”
De eerste golf zegt: “Je begrijpt het niet! We zullen allemaal te pletter slaan! Van ons golven zal niets overblijven! Is het niet vreselijk?”
De tweede golf zegt: “Nee, jij begrijpt het niet. Je bent geen golf, je bent deel van de oceaan,”
Ik glimlach. Morrie doet zijn ogen weer dicht.
‘Een deel van de oceaan,’ zegt hij, ‘een deel van de oceaan.’ Ik kijk toe hoe hij ademt, in en uit, in en uit.
Persoonlijk vind ik het verhaaltje van Morrie troostend. De golven slaan niet te pletter maar voegen zich weer bij die grote oceaan. Daarnaast vind ik dat het feit dat het leven eindig is, ook helpt inzien hoeveel het leven waard is, dat we er echt alles uit moeten halen en dat elke dag een cadeautje is.
Liefs, Babette
door Babette | aug 9, 2021 | Mooie momenten, Alle
Door: Nadia (72) I Onze kleinzoon van 5 jaar komt bij de groenteboer. Daar maakt hij een klein grapje over de tomaten en roept vervolgens heel hard: ‘1 augustus’!
door Babette | aug 2, 2021 | Welbeschouwd, Alle
Door: Thom Asvaer I (Her)kent u dit lied nog?
“Waar de blanke top der duinen schittert in de zonnegloed
En de Noordzee vriendelijk bruisend Neerlands smalle kust begroet
Juich ik aan het vlakke strand [bis]
‘k heb u lief mijn Nederland ! [bis]”
Jarenlang hebben kinderen van lagere scholen rond de vijftiger jaren deze ode aan Nederland uit volle borst en met grote uithalen (liefst op het schoolplein) gezongen. De vaste omlijsting van diverse officiële feestdagen waaronder toentertijd bijvoorbeeld nog Koninginnedag. Er was een heel repertoire van dit soort liederen en die vulden menige zangles op school ter voorbereiding van de grote feestdag!
Hoe het zo kwam weet ik niet, maar bij het zien van een bepaalde foto schoten mij de woorden: “‘k heb u lief mijn Nederland”, uit bovenstaand lied, zomaar door het hoofd. Welke foto dat was? Een foto van de vertrekhal op Schiphol, afgeladen met een massa opeen gepropte wachtenden – in slangenrijopstelling – die veelal na twee uur voortschuifelen vernamen dat hun vlucht of geannuleerd of op z’n minst enige uren vertraging had opgelopen!
Mijn, uiteraard persoonlijke reactie, was: waarom doen mensen zich dit aan? Zo’ n begin van wat een ontspannen vakantie zou moeten worden lijkt me daar niet erg aan bijdragen! Maar het is een vrije keuze, toch?
Vroeger ging dat ‘op reis’ veelal iets anders en natuurlijk roepen mijn kleinkindere dan: “Ja Opa, dit zijn andere tijden”. En zij hebben gelijk. Nederland, vroeger wellicht iets meer in beeld dan nu, een tijd die veel meer kansen biedt ook elders rust, ontspanning vertier te vinden. Maar is men dan uitgekeken op Nederland met al zijn moois in steden, dorpjes en karaktervolle landstreken, water- en stiltegebieden of kastelen routes die de geschiedenis van Nederland vertellen? Wat weet of kent men echt van Nederland? Enfin…………’t is zo maar een vraag.
Mijn vader had daar in de zomervakanties rond de jaren vijftig (toen voorzichtig het reizen naar het buitenland begon) het volgende op gevonden. Onder het motto: “Prima als jullie ooit naar het buitend willen maar….. eerst je eigen land beter leren kennen! Geen discussie: zo geschiedde!
In de volgende vier zomervakanties hebben we – gezin van vier – elke keer in veertien dagen een kwart van Nederland ‘doorfietst’. Op oer-Hollandse trapfietsen, wind en regen trotserend naast de vele mooie prachtige dagen, het geheel omspannen met op z’n tijd prachtig mooie wolkenluchten. In alle plaatsjes waar we doorheen fietsten kochten mijn zus en ik op het plaatselijk postkantoor (die waren er toen nog) een postzegel van een cent en vroegen dan om een stempel. Het leverde ons een prachtig boekwerkje als herinnering op, compleet met plaats en datum. Even simpel als uniek! Natuurlijk ook best vaak gemopperd als we op een saaie rechte weg tegen de wind in moesten doortrappen. Maar achteraf en ook nu nog, na vele jaren, ben ik blij dat hij dit zo bedacht had. Nu ook nog interessant om door te bladeren en herinneringen op te halen. Ook kom ik nu – al toerend door Nederland – op plaatsen waarvan ik kan zeggen: hier ben ik als eens geweest en zie dan wel de aanpassingen die sommige gemeenten en buurtschappen hebben ondergaan. Maar zijn boodschap was helder. “Eerst je eigen land zien en daarna jullie eigen keuze!”.
Ik ben hem er nog steeds dankbaar voor en omdat ik het toentertijd heb mogen zien, en nu nog steeds ervaar, durf ik ook nog steeds het eerste couplet van het bovenstaande lied van harte mee te zingen.
Welbeschouwd: dichterbij kan het ook best mooi zijn!
Thom
door Babette | jul 26, 2021 | Briefje van de Dokter, Alle
Door: Bert Nap I Wat is het lekker weer! En dan zit ik tijdens het schrijven van dit verhaal ook nog eens middenin mijn vakantie. We zijn net terug van een heerlijke week op Texel met ons gezin waar we genoten hebben van elkaar, strand, zee en wind. Heerlijk.
Helaas heb ik geen onderwerp dat bij deze stemming aansluit.
In de laatste week voor mijn vakantie ging ik op visite bij een oudere dame uit mijn praktijk. Zij woont in een flatgebouw waar veel oudere mensen wonen. Toen ik daar aankwam op een grijze Hollandse dag, hoorde ik opeens een paar doffe knallen. Geschokt keek ik in de richting van het geluid. Er stond een grote afvalcontainer net naast de ingang van het complex.
Twee mannen waren een appartement aan het leegruimen en de knallen kwamen door neerstortende meubels. In eerste instantie dacht ik aan hoe opgelucht ik was dat mijn auto niet naast de container stond, zoals de auto’s van twee anderen. De spullen uit het appartement werden namelijk van driehoog naar beneden gesmeten, en ik vroeg me af of een gemiddeld autodak de val van een bank zou overleven.
In dit complex betekent het leegruimen van een woning vaak dat de voormalige bewoner is overleden. Voor veel raampjes zag ik oudere mensen staan die keken naar wat er gebeurde. Deze hele gebeurtenis maakte een ontzettend trieste indruk op mij. Ik probeerde mij voor te stellen hoe ik het zou vinden om op mijn oude dag de inboedel van een vriend of buurman met harde klappen in een container te zien belanden.
Ik zou daar geloof ik er erg droevig van worden, misschien zelfs wel een beetje bang. Het is een beetje alsof er bij je wordt ingebroken. Spullen die voor jou waarde hebben, hebben dat blijkbaar voor een ander niet. Ik kreeg een knoop in mijn maag en wilde er eigenlijk iets van zeggen, maar dat deed ik niet.
Toen ik voor dat appartementencomplex stond, werd ik dus verdrietig en een beetje boos tegelijk. Ik kon het klakkeloos wegsmijten van die spullen niet los zien van de overleden bewoner en de mensen die hem of haar hebben gekend. Jij bent dood, spullen weg, volgende.
Hoe het dan wel zou moeten? Een oplossing heb ik ook niet. Ik begrijp dat het allemaal met tijd en geld te maken heeft en dat de eigenaar van het pand het zich ook niet kan veroorloven om een stiekeme afvoer van spullen van overleden bewoners te organiseren. Maar dit beeld, op deze grauwe dag, met al die mensen voor de ramen, stemde mij triest.
Een schrale troost is dat de bewoner totaal geen weet heeft van dit luidruchtige schouwspel. En misschien dat hij of zij wel overtuigd boeddhist was, helemaal niks om spullen gaf en hartelijk gelachen zou hebben om de neergeknalde inboedel.
Ik zal het nooit weten.
Wat ik me wel realiseer is, hoe eindig dingen zijn. Mensen en spullen. En dat het daarom des te belangrijker is om in het hier en nu te leven. Om elke dag van elkaar te genieten en van alles wat we hebben, juist omdat het niet voor de eeuwigheid is. Kinderen worden groot, volwassenen worden ouder, koffiezetapparaten begeven het, banken moeten vervangen worden en knieën soms ook. Maar de liefde die we als mensen voor elkaar hebben is niet tastbaar en daarmee ook niet eindig. Het is abstract en gaat ook nooit meer weg. Dus een ding is zeker: daar komt geen container aan te pas.
Recente reacties