door Babette | jul 19, 2021 | Op het leven!, Alle
Door: Babette I Als iemand mij naar mijn hobby’s vraagt dan komt ‘boeken lezen’ altijd naar voren. Ik kan gewoon niet zonder. Ik lees het liefst op papier, maar stiekem vind ik een e-reader ook wel heel praktisch. En dus wissel ik het een beetje af.
Als het om lezen gaat heb ik een aantal gekke gewoontes. Zoals dat ik altijd aan het papier moet ruiken als een boek nieuw is en dat ik over de kaft moet vegen als hij uit is. Maar ook dat ik pas ‘mag’ beginnen aan een nieuw boek, als ‘oude’ boek (dat ik aan het lezen ben), uit is. Zelfs als dit het meest verschrikkelijke boek ooit is, lees ik verder. Het moet uit! De reden: omdat het misschien op de volgende pagina wel een goed boek wordt. Je raadt het al, dit gebeurt niet vaak.. En dus ben ik aan het einde van zo’n leesrit blij dat het boek uit is. Overigens heb ik heb zo wel razendsnel leren lezen.
Het leek me leuk om voor de zomer 3 (in mijn ogen goede) boeken met jullie te delen die me geraakt hebben.
1. Mijn dinsdagen met Morrie
“Iedereen weet dat we doodgaan, maar niemand gelooft het. Als dat wel zo was, dan zouden we de dingen anders doen.”
In Mijn dinsdagen met Morrie zoekt een oud-student zijn stervende professor Morrie op. De quote hierboven is dan ook van professor Morrie. Zij komen altijd op dinsdag bij elkaar en voeren mooie gesprekken over het leven. Want wat als je weet dat het leven echt ten einde is? Wat blijft er dan nog staan en wat zijn de lessen die je hebt geleerd? Mijn dinsdagen met Morrie is een heel ontroerend, pakkend en ‘lief’ boek. Het is een heel dun boekje, iets wat ik normaal niet zo snel zou pakken (ik hou van lekkere dikke boeken), maar het raakt op een hele vriendelijke manier wel de kern. Ik heb veel koppen thee gedronken en tranen gelaten bij dit boek. Het origineel heet Tuesdays with Morrie, en is in het Engels geschreven. Als je alvast een voorproefje wilt, kun je hier het begin lezen in het inkijkexemplaar.
Titel: Mijn dinsdagen met Morrie
Auteur: Mitch Albom
ISBN: 9789026327308
2. De goede grap van Norman Foreman
“Uiteindelijk was dit het minste wat ik voor hem kon doen. En grappig genoeg ook het meeste.”
Een andere tip van mij is De goede grap van Norman Foreman. Dit is echt een boek dat een glimlach op iedereens gezicht tevoorschijn zal toveren. Een jonge jongen verliest zijn beste vriend. Voor zijn dood hadden de twee een plan om samen een comedy-voorstelling te geven. Maar nu zijn vriend dood is, staat hij er helaas alleen voor. Zijn moeder wil hem het liefst beschermen tegen de wereld en al het verdriet en pijn die daarbij komen kijken. Maar heeft dat zin? Samen met een oudere collega en zijn moeder stapt hij in de auto op weg naar het festival waar Norman zijn one-man-show zal geven, als ode aan zijn overleden vriend. Weg van alles, of juist naar alles toe? Je leest mee over hoe zijn moeder leert loslaten, hoe ze op zoek gaan naar de vader van Norman en hoe de uiteindelijke voorstelling plaatsvindt. Hulp uit verrassende hoeken! En naast dat het lekker leest en mooi de banden schetst tussen de verschillende hoofdpersonen, vond ik het ook een boek met humor. Regelmatig zat ik grinnikend op de bank!
Titel: De goede grap van Norman Foreman
Auteur: Julietta Henderson
9789026152030
3. De brief voor de koning
“Zolang je maar begrijpt dat vechten tegen het kwade je niet per se een goed mens maakt. Goed en kwaad zijn elkaars vijanden, maar ze liggen dicht bij elkaar.”
En dan een kinderboek van Nederlandse bodem geschreven door Tonke Dragt. Nou hoewel, kinderboek: ik vond het fantastisch! Eerlijk gezegd is dit niet een boek dat ik normaal uit de kast zou pakken want het is een verhaal over ridders en rovers. Ik had het cadeau gekregen en op de een of andere manier trok het me aan. En tegen alle verwachtingen in heeft het me enorm gegrepen. Toen ik eenmaal begon met lezen, kon ik het niet wegleggen. Het boek gaat over de jonge Tiuri die nog een nacht in afzondering moet doorbrengen voordat hij tot ridder wordt geslagen. Juist die nacht hoort hij een roep om hulp. Hij besluit erop in te gaan en daarmee zijn slag tot ridder niet te pakken. Er volgt een enorm avontuur met mooie ontmoetingen en wijze lessen. Ik was helemaal fan van hoofdpersoon Tiuri en zat op het puntje van mijn stoel te lezen. Tot het moment dat mijn dochter me vragend aankeek toen ik zelfs tandenpoetsend aan het lezen was… Kinderboek of niet : groots geschreven en voor alle leeftijden. En niet alleen ik ben fan van dit boek. Het is in 30 talen vertaald en het allereerste Nederlandstalige boek dat verfilmd is door Netflix.
Titel: De brief voor de koning
Auteur: Tonke Dragt
ISNB: 9789025868444
Drie fantastische boeken die ik ontroerend, meeslepend, grappig en mooi geschreven vond. En in elk van de boeken zitten bijzondere ontmoetingen en mooie levenslessen, net als in het leven zelf. Ik wens jullie allemaal veel leesplezier en een hele fijne mooie zomer.
Liefs, Babette
door Babette | jul 12, 2021 | Mooie momenten, Alle
Door: Eva de Jong (33) I Een jaar geleden ging ik bij mijn ouders op bezoek ik Frankrijk. De besmettingen waren die zomer ook relatief laag. Je had nog geen testbewijzen nodig om landen binnen te komen en er was -in ieder geval in Nederland-, nog geen mondkapjesplicht in winkels. Maar het belangrijkste verschil van alles: we hadden geen idee of/wanneer er vaccins beschikbaar zouden komen en zelftestkits waren nog niet op de markt.
Het enige wat ik kon doen, was hopen dat die tweede wintergolf nooit zou komen.
Mijn ouders, die 70-plussers zijn en parttime in Frankrijk wonen, had ik toen ruim een half jaar niet gezien. Ik voelde me emotioneel toen ik uit het vliegtuig kwam. Moegestreden van het doorwerken zonder vakantie en van de hele coronasituatie. Moe van het alleen zijn en van de sleur waarin ik als single vrouw van 33 in terecht was gekomen.
Ik kon mijn ouders geen knuffel geven en zij mij ook niet. Het deed bijna fysiek pijn om ze niet even kort te kunnen omhelzen. De rest van de vakantie bleven we voorzichtig. Op afstand in de keuken en niet per ongeluk uit elkaars glazen drinken. Natuurlijk ging er wel eens wat mis: zo proefde mijn vader zonder dat ik (of hij) er erg in had een slokje van mijn wijn tijdens een etentje in een restaurant (‘even proeven hoor!’). En vergat mijn moeder op een onbewaakt moment dat mij een knuffel geven niet de bedoeling was. Ik weet nog steeds niet of dit per ongeluk was.
Nu, een jaar later, ben ik weer in Frankrijk. Ik kijk terug op een koude en donkere winter, met een nog heftigere lockdown dan ik had durven vermoeden. Maar dat maakt niet meer uit. Er is licht aan het einde van de tunnel. Het is zomer. De besmetting zijn laag. We zijn gevaccineerd. De avondklok is verleden tijd. We mogen het land weer uit. We gaan weer leven!
Dus slaan we elke dag een arm om elkaar heen. We proeven elkaars wijn en elkaars eten. We staan schouder aan schouder te koken in een kleine keuken en proppen ons met het hele gezin in een auto, terwijl we ook hadden kunnen fietsen.
Gewoon, omdat het kan.
door Babette | jul 5, 2021 | Alle, Welbeschouwd
Door: Thom Asvaer I Je zou zeggen het zou toch het eerste, een lust, moeten zijn. Maar, zo hier en daar je oor te luister leggend, hoor je toch nog wel vaak wat brommerige geluiden als het gaat om vandaag de dag een vakantie te boeken. Veel is er ook veranderd sinds we in de jaren ‘50/’60 op vakantie gingen. We ‘gingen’ toen op vakantie, tegenwoordig ‘boeken’ we die.
Dat zijn niet de enige veranderingen hoor. Gezien de tijd waarin we nu leven en de veelvuldige complexiteit daarvan speelt dat ook bij ‘vakanties boeken’ een rol. Met wie gaan we? Een last minute voor twee personen is snel geboekt! Locatie of ressort is minder belangrijk dan het feit of er voldoende voorzieningen zijn, het niet al te lang vliegen is, ter plekke snelle verbindingen zijn en of uiteraard de zon altijd schijnt.
Met meerdere personen wordt het lastiger. Wie kan wanneer wel/niet? Welke maand? Rekening houden met collega’s op ’t werk! Agenda’s trekken in verband met verjaardagen familieleden of iets dergelijks? Club afspraken van de kids? En waar willen/kunnen we dan heen? Welke dagen vliegen ze daar op? Is daar ook Iets te doen voor de pubers? Kan de poes nu wel of niet naar oma? Iemand dacht gehoord te hebben dat oma ergens in die maand, met een vriendin, een 10-daagse busreis naar Toscane ging maken? De poes dan naar oom Arie? Nee joh, dat was vorige keer ook al niks! Etc, etc.
Zo kunnen zich rond het ‘vakantie boeken’ heel wat hobbels voordoen die genomen moeten worden alvorens men kan zeggen: “zo dat is ook weer geregeld, he he”. Juist dat laatste, he he, bracht me op de vraag: ‘lust of last?’. In de hoop dat zich dan op het laatste moment geen annuleringen of andere ongewenste verrassingen voordoen.
Dit alles was tijdens de lockdown niet aan de orde. Toen was, voor zover mogelijk, Nederland het aangewezen vakantieland. Mooi en dichtbij…… maar zon? Terecht een vraagteken.
Maar in die jaren1950/1960 ging het er inderdaad, gemiddeld genomen, toch iets anders aan toe. Geen spanning of aanpassingen zoals nu nog vaak nog op het laatste moment. Nee, maanden tevoren had men zich al een beeld gevormd over waar gaan we heen, hoelang (meestal maar twee weken gebonden vaak aan bedrijfsvakantie) en gaan we met de auto of trein? En hoe lang gaan we erover doen? In ‘een ruk’ of nemen we nog een hotelletje onderweg? “Kost wel wat maar we gaan maar een keer op vakantie” was veelal de motivatie voor ‘ja‘’.
Vliegen was nog geen gemeengoed en men bleef toch meestal in Europa. Ook kende men eigenlijk maar een vakantie (de zomervakantie) en sporadisch was er wel eens iemand die ook nog op wintervakantie kon gaan. Men kon nog bellen of een kaartje sturen naar uitverkoren Camping of Pension en het was altijd spannend als de bevestiging binnenkwam dat er plaats was! De buurt en vrienden werden in het vakantie-doel betrokken en een ieder zwaaide de familie uit als men dan per volgeladen auto, voorzien van een evenzo gevuld dak-imperiaal, richting vakantie bestemming vertrok!
Zuid-Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk waren toen al favoriete bestemmingen. Na terugkeer hoorde vrienden en familie pas over de opgedane reiservaringen. (Tegenwoordig wel anders, alle beelden komen op het zelfde moment op i-pad of mobieltje, weinig spannends na terugkeer). Toen moest men het van de verhalen juist na terugkeer hebben. Welke bergpassen, hitte en aantal lekke banden men overwonnen had. De auto, veelal stoffig, eventueel voorzien van fraai gekleurde stickers ten bewijze dat men getoonde afbeeldingen ook werkelijk had bezocht!
Daar ‘sprak men over’ in de straat. Als de foto’s dan klaar waren (meestal na een week waren de fotorolletjes keurig door ‘mijnheer Kodak’ ontwikkeld en in een gele envelop verpakt) kwam men weer bij elkaar om nog eens gezamenlijk na te genieten van die ‘onvergetelijke’ vakantie. Het vakantie genoegen leefde nog lang na!
Hoelang zou dat tegenwoordig het geval zijn? De ‘orde van de dag’ vraagt meestal direct weer aandacht en reacties.
In elk tijdsgewricht vindt een andere, eigen, ervaring plaats.
Ook deze column is gebaseerd op een persoonlijk tijdsbeeld met een tijdsspanne van ongeveer 65 jaar. Velen van u zullen uit die periode weer andere ervaringen hebben opgedaan. Dat maakt vakantie ook juist zo divers!
Maar welbeschouwd………..blijft VAKANTIE toch meer lust dan last!
Thom
door Babette | jun 28, 2021 | Alle, Op het leven!
Volgens mij is het je hele leven belangrijk om na te denken over waar je energie van krijgt. Wat is echt belangrijk in het leven en wat doe je het liefst? Het zijn soms moeilijke vragen, maar toch essentieel om je leven (voor zover je daar invloed hebt), op jouw ideale manier in te richten. Althans, zo is dat voor mij. Ik denk dat ‘keuzes maken’ niet per se leeftijdsgebonden hoeft te zijn. Voor de meeste kinderen zijn de keuzes nog redelijk simpel. Willen ze vandaag rode sokken aan of groene? Willen ze een cornetto of een perenijsje? (Jonge) pubers moet al belangrijke keuzes maken die invloed hebben op hun toekomst zoals schoolkeuze en vakken en als je eenmaal volwassen bent, ervaren we het als nog lastiger. De meeste mensen -jong en oud- vragen zich volgens mij hetzelfde af:
‘Waar sta ik nu, wat maakt mij gelukkig en wat zou ik nog willen?’
Ik hoor dezelfde vraag ook bij mensen om me heen die met pensioen zijn. De bezigheden die automatisch een bepaalde invulling gaven aan hun leven, houden op of veranderen. Waar je voor je pensioen misschien ooit thuiswonende kinderen had en/of een maatschappelijke rol vervulde in je baan, heb je nu meer vrije tijd. Dus, ondanks het feit dat je in een andere situatie zit komt de vraag wat je ‘wil met je leven’ weer voorbij.
Misschien wil je nog wel een nieuwe studie oppakken, de wereld zien, nieuwe mensen leren kennen, een taal leren, verhuizen naar een andere stad (of land!) of écht goed Italiaans leren koken. Er zijn zoveel leuke mogelijkheden! En wie weet wat je nog te wachten staat. Wist je bijvoorbeeld dat Julia Child pas na haar 50ste startte met haar kookprogramma op de televisie? En dat actrice Estelle Getty pas écht doorbrak in de sitcom Golden ‘The golden girls’ na haar zestigste? En dat er een oud-hoogleraar rondloopt die na z’n pensioen startte met schaatsen en die op z’n 85e wereldkampioen werd in zijn leeftijdscategorie?
Het leven kan een bijzondere wending nemen.
Had ik bijvoorbeeld vijf jaar geleden kunnen vermoeden dat ik zou starten met Gouderdom? Absoluut niet. Al is het -zoals Steve Jobs zegt- achteraf inderdaad: connecting the dots.
Zoals veel leeftijdsgenoten, heb ik in mijn dertigerjaren een fase gehad waarin ik niet precies wist wat ik wilde qua werk. Het leek mij in elk geval belangrijk om iets te doen wat mij energie gaf. Maar wat was dat dan precies? Ik vond veel dingen leuk, maar veel ook niet. En werd ik nu echt gelukkig van een loondienstbaan? Ik wist het niet zo. Wel dacht ik regelmatig: is dit het nou? Zijn dit nou echt de dingen die mij energie geven?
Je merkt het al, ik was veel aan het nadenken over mijn opties. Ik visualiseerde mezelf op mijn oude dag en stelde mezelf de vraag: hoe wil ik terugkijken op mijn leven? Heb ik genoeg avonturen beleefd? Heb ik écht mijn hart gevolgd? Heb ik vaak genoeg de stoute schoenen aangetrokken? En genoeg sprongen in het diepe genomen?
Het leek me belangrijk om dit allemaal met ‘ja’ te kunnen beantwoorden.
‘Ja, ik ben de zoektocht aangegaan’, ‘Ja, daardoor heb ik soms verkeerde afslagen genomen.’ Is dat erg? Volgens mij niet. In mijn ideale situatie kijk ik terug op een leven waarin ik creatieve projecten ben gestart, waarin ik mensen heb samengebracht, geholpen en verrast, waarin ik ontzettend veel heb geleerd en waarin ik een ander perspectief heb gekozen dan alleen dat van mij en mijn leeftijdsgenoten. Vanuit het willen verbinden en een focus op de mooie dingen in het leven, ben ik Gouderdom gestart.
Hoe het gaat lopen en wat er allemaal gaat gebeuren, weet ik natuurlijk niet. Maar ik kan wel zeggen dat ik blij ben met de stappen die ik heb genomen. Ik heb met Gouderdom al zoveel inspirerende ontmoet en samen met hen mooie dingen in gang gezet. Daar ben ik best trots op, wat de toekomst ook gaat brengen. En verder blijf ik natuurlijk lekker dromen en plannen maken voor de toekomst. Zo zou ik graag nog eens een reis naar Tibet maken en willen we met ons gezin misschien ooit een hond. Op al deze fijne dingen wil ik -als me dat gegund is- op mijn 80e graag op terugkijken.
Liefs, Babette
door Babette | jun 21, 2021 | Alle, Briefje van de Dokter
Door: Bert Nap I De laatste weken zie ik een aantal oude bekenden. Mensen die ik ruim een jaar niet op het spreekuur heb gezien. Het valt mij op dat een aanzienlijk deel van deze groep niet gekomen is vanwege corona. Mensen die een jaar met bijvoorbeeld pijnklachten of psychische klachten hebben gelopen zonder contact te zoeken. Wanneer ik vraag waarom ze zo lang hebben gewacht met een bezoek aan mij, krijg ik geregeld terug dat ze niet durfden te komen uit angst op een besmetting. Inmiddels is het tij aan het keren en weten mensen mij gelukkig weer te vinden. Interessant is wel dat zich daar een nieuwe (voor mij voor Corona onbekende) groep aan toegevoegd: de vakantieganger.
Sluimerende klachten onder de radar
Nu de tweede vaccinatie net is gezet durfden mijn patiënten gelukkig de gang naar mijn praktijk weer aan. Ik krijg deze berichten natuurlijk ook mee in het nieuws. De berichten over de hoeveelheid ziektes die een jaar onder de radar hebben gesluimerd en nu in een grote golf (toch weer een golf) aankloppen bij de zorgverlener. Wanneer de nieuwslezer mij hiervan op de hoogte stelt, voel ik altijd wel de ernst van de situatie, maar dit gevoel is vele malen intenser wanneer je bekende gezichten aan je tafel verhalen hoort vertellen over hoe lang ze uit angst bepaalde klachten binnenshuis hebben gehouden.
Dit is het offer dat veel mensen hebben gebracht voor hun leven. Uit angst te overlijden aan Corona hebben ze andere klachten laten sluimeren. Klachten die nu ook ziektes zijn geworden die in sommige gevallen ook levensbedreigend zijn. Of klachten die inmiddels een grote impact hebben gekregen op hun gezinsleven of hun werkende leven. Deze week merkte ik dat ik het moeilijk vond om dit te zien. En dat ik mij ook steeds heb afgevraagd wat ik, of onze praktijk anders had kunnen doen om eerder met deze mensen in contact te komen.
Het gele boekje
Aan de andere kant zie ik een heel ander fenomeen ontstaan. Een andere groep mensen heeft mij ook weer na ruim een jaar gevonden. Deze keer met een helder verzoek: ‘WE WILLEN OP VAKANTIE NAAR HET BUITENLAND!’ En zoals dat dan gaat, in tijden van Corona, ben ik als huisarts een logisch aanspreekpunt om alle drempels die het virus heeft opgeworpen om bijvoorbeeld met een vliegtuig naar Ibiza te vertrekken, samen met hen op te lossen. Het regent dan ook verzoeken voor verklaringen.
Allerlei instanties die zich in willen dekken om veilig reizen te garanderen, verwijzen naar ‘de huisarts’ om even te laten verklaren dat ze geen andere mensen kunnen besmetten als ze over een paar dagen of weken op reis gaan. Als dokter heb ik geleerd om diagnoses te stellen en ziektes te behandelen. De colleges over mijn rol in de toeristische sector heb ik, lijkt het, even gemist… Daarnaast heb ik ook weinig (lees: geen) intercollegiaal overleg met reisorganisaties en mis geloof ik ook de setjes papieren en werkafspraken om te voldoen aan de eisen die worden gesteld. Vorige week werden we ineens overspoeld met mensen die allemaal zeker weten hoe een geel boekje werkt en wat ik daar wel of niet in moet knutselen zodat de reis door kan gaan. Stempeltje hier, stempeltje daar. Al met al drukt dit laatste fenomeen een behoorlijke stempel op mijn vakantiestemming.
Mocht u geïnteresseerd zijn: het wordt Texel! Geen stempeltje voor nodig!
door Babette | jun 14, 2021 | Mooie momenten, Alle
Door: Kate Maat (55) I Wat ziet ze er weer prachtig uit. Keurig gekapt, mooie mantel, kousen en hakken.
Mijn buurvrouw, daar loopt ze, het zonnetje schijnt op haar gezicht. Rustige tred, blij gemoed, zonder haast. Tijd voor een praatje heeft ze ook. Ze vertrouwde me al eens toe dat ze bijna niks merkt van 92 jaar. Alleen iets langzamer en wat sneller moe.
Ze woont al meer dan 50 jaar op hetzelfde adres, ooit daar beland toen ze zich realiseerde dat zij en haar man nooit gelukkig gingen worden.
‘Waar kom je vandaan, buurvrouw?’ ‘Van de Bijenkorf, daar koop ik mijn gezichtscrème van, o, hoe heet dat merk nou ook al weer? Alleen maar daar te koop.. Ja Clarins!’ Even aarzelde ik, zou ik haar aanbieden dat ik het voor haar online kon bestellen?
Nee onzin, ze genoot zichtbaar van haar bezoek aan de chique winkel met het vriendelijke personeel, ze herkenden haar daar. Het houdt haar ook jong, dacht ik.
‘Hoe ben je daar naar toe gegaan?’ ‘Gewoon met tram 4, die stopt op de Dam. Heen ging prima maar terug was de tram een beetje vol.’ ‘Je had toch wel een zitplaats?’ vroeg ik. ‘Nee’ antwoorde ze met een lach. Verbaasd, was ik. ‘Stond niemand voor je op dan?’ ‘Ze dachten vast dat ik een jonge blom ben die nog prima kan staan!’ schaterlachte ze. ‘Nu ben ik wel moe hoor!’ ‘Dat snap ik buuf, ga lekker naar huis en rust lekker uit.’
Recente reacties