door Babette | feb 21, 2022 | Briefje van de Dokter, Alle
Door: Bert nap I De vorige keer heb ik u verteld over mijn verhuizing naar een nieuwe praktijk. De afgelopen weken heb ik daar kunnen landen met behulp van een fijn team. Ik lijk gelukkig nog plooibaar genoeg om te wennen aan een nieuwe werkplek. Toch voelde ik mij behoorlijk onthand in een lege kamer. Mijn start ging gepaard met de gebruikelijke opstartproblemen op ICT-vlak. (Het is bijna niet uit te leggen hoe ingewikkeld het is om alle systemen zo in te regelen dat je als nieuwe arts uiteindelijk een recept of een verwijsbrief kunt maken.) En natuurlijk zijn ook de mensen die mijn spreekkamer bezoeken stuk voor stuk nieuw voor me. Waar ik in mijn vorige praktijk de mensen kende, en de mensen mij, begin ik nu opnieuw met het opbouwen van een vertrouwensband: een opdracht waar ik veel waarde aan hecht. Voor mij is dit de basis van een goede relatie tussen patiënt en arts.
Een aantal weken voordat ik zou starten op mijn nieuwe plek, kwam de huisarts van wie ik de praktijk overneem met een verzoek. Ze vroeg of ik langs kon komen omdat zij één specifieke patiënt graag met mij samen wilde zien voor de overdracht. Uiteraard was ik erg nieuwsgierig, want als er in een praktijk met 2200 patiënten, een patiënt in het bijzonder een gezamenlijke overdracht nodig heeft, dan zal daar wel een reden voor zijn.
Mijn voorganger vertelde me dat hij autisme heeft en door de jaren heen met veel hulp vanuit zijn ouders, instanties en van haar als huisarts, met pieken en dalen door het leven is gegaan. Omdat zij een vast en vertrouwd punt voor hem was, leek het haar daarom handig om een warme overdracht naar de nieuwe huisarts te doen. Zodat hij houvast had en wist waar hij aan toe zou zijn.
Hij kwam samen met zijn vader binnen en nam tegenover mij en mijn voorganger plaats. Zij leidde het gesprek rustig in waarbij ik dacht te merken dat hij het moeilijk vond dat zij zou vertrekken en dat wij aan elkaar moesten gaan wennen. Het viel mij gelijk op hoe ongelooflijk goed hij was in het benoemen van alle dingen die hij hier moeilijk aan vond, waardoor het voor ons makkelijker werd om deze onderwerpen met hem te bespreken. In de loop van het gesprek kwam ik erachter dat hij een zeer hoge intelligentie heeft en zijn talenten inzet bij de politie. Hij heeft een functie waarbij hem aan de hand van foto’s en ander materiaal wordt gevraagd om verbanden te leggen. Dat zijn vaak verbanden die de meesten van ons niet zo snel leggen en waar je uitzonderlijke skills voor nodig hebt. Een baan waar hij terecht erg trots op is en waar hij z’n ei in kwijt kan. Nadat ik mijn mondkapje even af had gedaan op zijn verzoek en hij mijn hele gezicht kon zien, zei hij dat hij dacht dat ik aardig was. Ik vond hem ook aardig. En moedig en getalenteerd.
Ik denk dat we het goed met elkaar zullen vinden.
door Babette | feb 14, 2022 | Mooie momenten, Alle
Door: Kate Maat I Verandering, soms valt het tegen, soms valt het best mee
Als een geliefde middenstander uit het buurtje vertrekt, valt het vies tegen.
Het is “the talk of the neighborhood”, het praatje pot op het pleintje. In Amsterdam, in de Maasstraat, vertrekt Slagerij Woorts, aldaar gevestigd anno 1964. Sinds de bekendmaking drommen mensen samen, één en al gekakel en gebrom. De klanten willen het naadje van de kous weten en vissen tussen het vlees naar nieuws. Peter de Opperslager laat het achterste van zijn tong niet zien. Er woedde al eerder een storm, een fikse huurverhoging dreigde, de buurt kwam in opstand. Een artikel in het Parool met de titel “Red de middenstand” moest eraan te pas komen. Nu vertrekt zoon Peter dan toch echt. Paniek alom. Het is een uitzonderlijke slager met een bijzondere humor en dat is het. Je komt er echt niet alleen voor een goed stukje vlees. Amsterdamse humor, een praatje en een grapje zijn altijd bij de service inbegrepen. Als vader Piet Woorts (85) ook aanwezig is, en voor de slagerij op het bankje, al kletsend zit te genieten, is het helemaal dubbel feest.
Dan opeens, valt het nieuws best mee, Slager Arend neemt het mes over. Hij blijft dezelfde kwaliteit leveren en behoudt de gezellige, ouderwetse sfeer. Arend is een rijzige, vriendelijke, goed uitziende jonge man die vol enthousiasme en trots, en met behoud van het bijzondere karakter, de slagerij overneemt. Oef, wat een opluchting. Slager Peter grapt zoals altijd “Jullie krijgen er een knap exemplaar zonder dikke buik voor terug”.
Hoe komt dat nou toch dat we bij verandering eerst onze hakken in het zand zetten? We starten met oordelen, dit wordt toch niets, en dan later, het valt eigenlijk best wel mee!
Misschien, omdat we de laatste jaren wel veel voor onze kiezen hebben gekregen, dan is het fijn als er een paar vaste waarden blijven bestaan. De inkopen en de gezellige kletspraatjes op de vertrouwde adressen bijvoorbeeld. Slager Peter maakte er ook altijd een show van, met een knipoog en een compliment voor alle vrouwen. En ja, ook de volwassenen lusten wel een plakje worst en dan mag het opeens een onsje meer zijn!
Nu dat alles weer een beetje zoals vroeger lijkt te worden wil je niet nog een verandering. Wat gaat volgen? Gaat René, de allerbeste groenteman van Maasstraat er ook mee stoppen? Of de poelier die na al die jaren koelcel misschien zijn botten wil verwarmen in de zon? Natuurlijk moeten we het de mensen gunnen, maar wat komt ervoor terug? Alleen maar hippe Yuppe tenten bromt de een, of bewaar me, een vegetarische slager, de ander.
In het geval van slagerij Woorts is het, Arend ten Wolde. Ongetwijfeld een vakman, persoonlijk uitgezocht door Piet en Peter. Laten we allemaal de slagerij blijven bezoeken. Hij behoudt het goede, zal ongetwijfeld wel het een en ander veranderen, maar weet u, verandering valt soms heel goed mee.
door Babette | feb 7, 2022 | Uncategorized, Alle, Op het leven!
Door: Babette (40) I In deze column neem ik u graag mee naar het jaarlijks terugkerende evenement: het Nieuwjaarsdiner. Dit organiseer ik elk jaar voor 65-plussers uit mijn buurt voor wie de wintermaanden lang en donker zijn en dit keer waren we alweer toe aan de zevende editie! Normaal gesproken komen onze gasten bij ons eten. Dan is er muziek, zijn er mooie gesprekken en ondertussen rennen mijn kinderen rond in pyjama. Het is altijd een groot feest waarbij buurtgenoten elkaar vinden en jong en oud samen komen.
Het Nieuwjaarsdiner heeft voor mij een hele speciale plaats. Niet alleen omdat het inmiddels een dierbare traditie is geworden, maar ook omdat dit aan de wieg staat van Gouderdom. Het idee ontstond namelijk omdat ik zag hoeveel impact zo’n verbindende avond had. En daarom besloot ik hier groter initiatief van te maken en een platform op te richten waarbij ouderen een podium krijgen en in het zonnetje worden gezet. Zo is Gouderdom onlosmakelijk verbonden met het Nieuwjaarsdiner en het Nieuwjaarsdiner met Gouderdom.
Helaas is het door corona al twee jaar niet mogelijk om dit bij ons thuis te organiseren. Daarom bedachten wij voor het tweede jaar op rij een aangepaste versie, die minder fysiek was, maar wel lekker, feestelijk en met een muzikaal tintje. Wij gingen namelijk bij 10 oudere buurtbewoners langs met een tas vol liefde en lekkernijen, gesponsord door de lokale middenstand.
Het feest begon al van tevoren, toen ik alle deelnemers belde dat we eraan kwamen. Iedereen verheugde zich er enorm op en de buurtbewoners zaten met een grote glimlach op ons te wachten. Het thema was dit jaar Italiaans dus de tas was gevuld met lasagne, thee, koekjes, salade caprese, olijven en een leuk boekje. Omdat we normaal gesproken ook altijd live muziek hebben tijdens het diner, nam ik zangeres Leonoor van Piggelen mee. Zij verraste iedereen met een prachtige Italiaanse aria. En omdat we een draagbare box en microfoon mee hadden, kon zelfs de hele buurt meegenieten. Wat was dat leuk! Overal gingen deuren en raampjes open van belangstellenden.
De reacties waren dit jaar weer hartverwarmend. Mijn buurtgenoten waren niet alleen heel blij met alle lekkere dingen in de tas, maar werden ook geraakt door de prachtige aria van Leonoor. En ook ik werd geraakt, door de blije gezichten, de leuke gesprekken en het gevoel van saamhorigheid in de buurt. Het was een moment waarop de verbinding bijna tastbaar werd, terwijl het juist op fysieke afstand was. Net toen ik dacht dat het niet beter kon worden, werden we ook nog eens getrakteerd op een adembenemend mooie zonsondergang, die het geheel een schilderachtig en romantisch tintje gaf.
Toen ik later moe en voldaan en weer met een lege bakfiets thuis kwam, galmden de leuke reacties nog door mijn hoofd. ‘Dit vergeet je toch nooit?’, ‘Dank voor de aandacht’, ‘Een serenade speciaal voor mij!’. Ik kan niet anders dan zeggen dat het een groot succes was, ook al was het een aangepaste versie. Toch hoop ik vurig dat we volgend jaar weer een diner bij ons thuis kunnen hebben. Met net zoveel lekker eten en een mooie muziek, maar ook met een gedekte tafel waar we allemaal schouder aan schouder aan zitten en een dikke knuffel bij het afscheid.
Liefs, Babette
door Babette | jan 24, 2022 | Mooie momenten, Alle
Door: Larissa (43) I Op straat was het al een klein beetje glad. Veel regen, kou en nog wat mos maakt het echt verraderlijk.
Ik was onderweg naar de supermarkt. Je kent het wel, tussen paar werk dingen door, tegelijkertijd nog een belletje met het hoofd vol met TODO’s. Kortom: druk druk druk en snel snel snel. Als ik een beetje op zou schieten zou ik het allemaal net redden.
Met de supermarkt in zicht passeer ik een oudere dame. Ze is duidelijk op haar hoede gezien de gladheid die hier en daar opduikt. Ik stap op straat en haal haar in. Terwijl ik dat doe kijk ik haar even aan en geef een knikje als groet. ‘Dag kind’ zegt ze met een hele warme stem. Wat fijn. Ik loop door, maar merk dat ik na een paar meter stop.
De rust en warmte kwam zo binnen. Alles wat ik eigenlijk niet aan het doen was. Wat was er nou zo belangrijk? Waarom continue die haast? Heb ik nou zelfs in Corona tijd nog niet geleerd dat de kleine dingen veel belangrijker zijn?
Ik loop terug en zeg: ‘Het is wel een beetje glad, he? Zal ik even een stukje met u meelopen?’. Ze kijkt me aan met een moederlijke glimlach en zegt: ‘Nou dat vind ik wel gezellig hoor.’
Tien minuten vertraging maar in mijn planning. Maar wat het heeft opgeleverd is onbetaalbaar. Een goed gevoel, een mooi gesprek en warm contact. En met al die ‘drukte’ is het ook gewoon goed gekomen.
door Babette | jan 17, 2022 | Briefje van de Dokter, Alle
Om te beginnen wens ik alle lezers en Gouderdom-leden graag een gelukkig en gezond 2022.
Het is jullie wellicht (niet) opgevallen, maar jullie hebben inmiddels al drie maanden niets van mij gehoord. Ik ga in deze column proberen toe te lichten wat daar de reden voor is. En dat wordt nog een uitdaging, want er is veel gebeurd!
Meer balans en geluk voor ons gezin
De afgelopen jaren runnen mijn vrouw Sarah en ik, zoals u misschien weet uit een eerdere column, een huisartspraktijk in Amstelveen. De laatste maanden zijn wij echter druk bezig geweest met afscheid nemen van deze praktijk. Zoals met de meeste grote wisselingen van koers in het leven is dit een resultaat van heel veel praten, nadenken en wakker liggen.
De reden? Dat is te lang en gecompliceerd voor nu om uit te leggen maar kort samengevat waren we op zoek naar meer balans en geluk voor ons gezin. En daarvoor moesten we het een en ander op werkgebied voor veranderen.
Het is heel bijzonder en ook bijzonder leuk geweest om dit avontuur met elkaar aan te gaan. We hebben ontzettend veel geleerd en meegemaakt als solopraktijk in deze moderne tijd. Met ons kleine (hoewel toch 9 koppige) team, hebben wij zorg kunnen verlenen vanuit ons hart op een manier die wij goed vonden. Ik heb voor het eerst in mijn leven echt huisarts kunnen zijn omdat ik een jarenlange vertrouwensband met mijn patiënten had opgebouwd. En dat is heel waardevol geweest.
Nieuwe kansen voor Sarah en voor mij
Sarah heeft het al die jaren mogelijk gemaakt dat ik mijn vak kon uitoefenen. (Het blijft bizar om te zien hoeveel uren werk mensen moeten verzetten om mij achter een bureau te zetten om een gesprek met een patiënt te kunnen hebben.)
Zij heeft dit werk met 100% inzet gedaan, op een voortreffelijke manier, maar als jurist is het niet waar haar hart ligt of waar zij voor geleerd heeft. Zij heeft er nu voor gekozen een eigen makelaardij te starten waardoor ik goed heb nagedacht over de mogelijkheden mijn vak uit te blijven oefenen.
Van huisarts in Amstelveen naar huisarts in Uithoorn
Mijn conclusie was dat ik onze huidige praktijk niet zonder haar zou kunnen voortzetten. In mijn perceptie is zij onvervangbaar. Ik ben daarom om mij heen gaan kijken en neem vanaf 2022 een huisartspraktijk over in Uithoorn. Het grote verschil met onze huidige praktijk is dat er in Uithoorn veel meer wordt samengewerkt tussen de praktijken waar ik deel van uit ga maken. Door de switch naar deze samenwerkingsvorm kan ik mijn eigen boontjes doppen en is Sarah vrijgespeeld om haar hart te volgen.
Niet zonder slag of stoot
Dit is allemaal een stuk makkelijker gezegd dan gedaan want het hele proces ging niet bepaald zonder slag of stoot. Het vinden van een geschikte opvolger, in wiens handen wij onze patiënten en ons fantastische team willen achterlaten, is in deze tijd erg lastig. Een verhuurder die, na het vinden van een geweldige opvolger, ons huurcontract, volledig onterecht, niet wilde laten overgaan heeft dit avontuur voor ons niet makkelijker gemaakt. In tegendeel… we hebben ons nog nooit zo in het nauw gedreven gevoeld als door deze situatie. Nee, ik zou mezelf niet aanraden dit soort dingen te vaak in een leven te ondernemen.
Al schrijvende ben ik continu aan het schrappen in deze tekst en het blijft vreemd om een jaar peinzen nu afgekort te zien tot een alinea, maar ik geloof toch dat dit wel de kern is van het verhaal. En, hoewel het ons wat slapeloze nachten heeft opgeleverd, ben ik blij dat ik kan schrijven dat het uiteindelijk toch allemaal op z’n pootjes terecht gekomen.
Mijn eerste dagen in de nieuwe praktijk
Mijn eerste twee dagen in Uithoorn zijn gelukkig goed bevallen. Mijn collega’s zijn hele prettige en goede professionals. Daarnaast is het bijzonder om te zien hoe verschillend een groep mensen in een wijk kan zijn, terwijl er nog geen vier kilometer tussen zit. Ik ga de komende jaren dus weer veel nieuwe mensen leren kennen waardoor ik ook weer veel over mezelf zal gaan leren. Spannend! Net als de ontmoeting met mijn eerste bijzondere patiënt in de nieuwe praktijk, daarover vertel ik graag volgende keer.
Hartelijke groeten,
Bert Nap
Huisarts te Amstelveen Uithoorn
Recente reacties